Είμαι άνθρωπος που μου αρέσει να ζω έντονα τη ζωή μου και κάθε στιγμή της. Γελάω δυνατά όταν βρίσκω ή βλέπω κάτι αστείο, κλαίω όταν λυπάμαι, φωνάζω και βρίζω όταν θυμώνω, παθιάζομαι με το κάθε τι που μου αρέσει, τραγουδάω δυνατά στο αυτοκίνητο όταν μου αρέσει το τραγούδι που παίζει (ακόμα και όταν δεν ξέρω τα λόγια ή με ακούνε), "ερωτεύομαι" τα πράγματα που αγοράζω, ενθουσιάζομαι ή απογοητεύομαι εύκολα, κάνω ή λέω αυτό που μου έρχεται στο μυαλό χωρίς να σκεφτώ τις συνέπειες κτλ Έτσι είμαι και στις σχέσεις μου. Θέλω το κάθε στάδιο να το βιώνω και όχι απλά να έρχεται και να περνάει. Με την ίδια ένταση που ενθουσιάζομαι, ερωτεύομαι και παθιάζομαι, με την ίδια ένταση μου αρέσει να βιώνω και το χωρισμό. Με κλάματα, μελαγχολία, χαρτομάντηλα, ηρεμιστικά... Ίσως και να φτάνω σε ένα βήμα πριν το μίσος. Μέχρι να έρθει κάτι καινούριο και να πέσω πάλι με τα μούτρα..
Δεν λειτουργώ με τη λογική αλλά με το συναίσθημα και ναι εξαιτίας αυτού έχω πληγωθεί περισσότερες φορές από κάποιον που τα "ζυγίζει" πρώτα τα πράγματα και μετά παίρνει αποφάσεις και πράτει.. Δεν ξέρω ποιο είναι το σωστό.. Άλλωστε ποιος μπορεί να κρίνει τι είναι σωστό ή όχι.. Έτσι λειτουργώ και έτσι θα συνεχίσω... Τουλάχιστον όταν θα φτάσω στα βαθιά γεράματα (το εύχομαι δηλαδή) θα έχω να θυμάμαι ό,τι έζησα και ότι έζησα και όχι απλά πως υπήρξα...
Α.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου