Εγώ όμως έχω άλλη άποψη για μένα. Θα με έβαζα στην κατηγορία της γυναίκας "χαμαιλέων", και αυτό γιατί δυστυχώς έχω μάθει να προσαρμόζω τις ανάγκες μου και τα συναισθήματα μου ανάλογα με τον άνθρωπο που έχω στο πλάι μου. Αυτό δεν είναι καλό και το γνωρίζω. Με εμποδίζει πολύ να βρω το "ιδανικό", γιατί με ρίχνει συνεχώς σε σχέσεις συμβιβασμού από τις οποίες βγαίνω και εγώ και ο άλλος χαμένος. Ο άλλος γιατί δεν πήρε από εμένα αυτά που του άξιζαν και εγώ γιατί άφηνα μια σχέση που δεν με κάλυπτε να με φθείρει ψυχολογικά. Εξάλλου όπως έχει πει και κάποιος, ο έρωτας είναι το μόνο παιχνίδι στο οποίο χάνουν και οι δύο παίκτες..
Παρόλο λοιπόν που κάνω πανεύκολα σχέσεις και σχεδόν ποτέ δεν είμαι μόνη μου, κάπου στην πορεία της κάθε σχέσης βαριέμαι και θέλω να φύγω. Ίσως να μην αντέχω ιδιαίτερα τη δέσμευση. Αλλά πιστεύω πως σε κάποιες περιπτώσεις, το πνίξιμο που νιώθω, που με κάνει να θέλω να ουρλιάξω και να τα τινάξω όλα στον αέρα προκαλείται και από τον σύντροφο μου. Σε μια τέτοια κατάσταση βρίσκομαι αυτή την περίοδο. Είμαι νέα, η ζωή μου βρίσκεται ακόμα σε μεταβατικό στάδιο και ζω λες και είμαι 20 χρόνια παντρεμένη. Δεν περνάω καλά και φαίνεται στην αλλαγή του χαρακτήρα μου. Από χαρούμενη και με όρεξη για ζωή, έχω γίνει υποτονική και αδιάφορη για τα πάντα. Νιώθω πως δεν με επιθυμεί πια, εφόσον πλέον δεν με κάνει να αισθάνομαι γυναίκα. Έχει πάψει να μου λέει πόσο όμορφη είμαι, έχει πάψει να μου λέει πως με αγαπάει. Και το κενό με τραβάει ακόμα πιο κάτω..
Δεν είναι εύκολο να είσαι γυναίκα. Και πόσο μάλλον συναισθηματικός άνθρωπος. Χρειάζεται πολύ κουράγιο και δύναμη για να βγεις νικητής από τις δυσκολίες τις ζωής. Αλλά αυτή είναι η μαγεία του να είσαι γυναίκα: ό,τι και αν γίνει, ό,τι και αν τύχει, πάντα προσπαθείς να βρεις κάτι να πιαστείς για να ξανανέβεις πίσω στην επιφάνεια...
