Ο "Ιδανικός"

Πως γνώρισα τον άντρα που αγαπώ.

Ήμουν ελεύθερη, από πολλές απόψεις. Δεν είχα σχέση, δεν έβλεπα κάποιον, ήμουν ήρεμη ψυχολογικά και περνούσα πολύ καλά με τον εαυτό μου. Στο τέλος του δευτέρου έτους, γνώρισα ένα αγόρι εντελώς τυχαία.

Είχαμε ξεμείνει με τη κολλητή μου, Α. σε μια περιοχή, για κάποιον λόγο. Της ήρθε η ιδέα να πάρει εναν γνωστό μας τον Γ, τηλέφωνο γιατί είχε μείνει εκεί κοντά, σε έναν φίλο του. Τελικά, τα παιδιά ήρθαν και μας πήραν για να πάμε για καφέ στο σπίτι. Μπαίνουμε στο πίσω κάθισμα. Γνωριστήκαμε. Τον έλεγαν Σ. Είχα μια παράξενη αίσθηση, μα δεν έδωσα και πολύ σημασία. Φτιάξαμε καφέ και συζητούσαμε στο σαλόνι του σπιτιού του. Μιλούσαμε για ώρες! Ξαφνικά καταλάβαμε ότι έπρεπε να είχαμε φύγει για τη σχολή γιατι η Α, είχε εργαστήριο. Την πήγε ένας φίλος του Σ με τη μηχανή για να φτάσει πιό γρήγορα. ο Σ, εγώ και το άλλο παιδί, που έπρεπε να τον αφήσουμε κάπου, φύγαμε με το αμάξι του πρώτου. Δεν άργησε η στιγμή που μείναμε μόνοι. Ένιωθα λίγο αμήχανα μα και σαν γνώριμα! Πήγαμε για καφέ με όλη την παρέα μου από τη σχολή. Όλο το απόγευμα κοιταζόμασταν, έντονες ματιές μα και χαμόγελα... Περάσαμε όλη τη μέρα μαζί, ώσπου ήρθε το βραδάκι και με γύρισε σπίτι μου. Δεν είπαμε τίποτα, ούτε ανταλάξαμε κινητά ή κάτι τέτοιο. Έφυγα και έκλεισα την πόρτα λέγοντας μόνο καληνύχτα.

Λίγες ώρες αργότερα, ακούω το κινητό μου να χτυπά. Μήνυμα. Ήταν αυτός. "Συγγνώμη αν ενοχλώ, πήρα τον αριθμό σου από τον Γ. Ήθελα να σου πω οτι πέρασα πολύ όμορφα σήμερα". Δεν περίμενα με τίποτα αυτό που έγινε. Ένιωθα όλη την έλξη αλλά δεν ήθελα να το πιστέψω γιατί φοβόμουν. Κι έτσι παρέμεινε. Έμενα επιφυλακτική, παρόλη την χαρά μου, ας πούμε. Την επόμενη μέρα, βρεθήκαμε στο σπίτι μου να βλέπουμε ταινία, οι τέσσερις μας, η Α, ο Γ, ο Σ κι εγώ. Όπως είναι λογικό η Α. και ο Γ μας άφησαν μόνους για τους δικούς τους λόγους και κλείστηκαν στα ιδιάιτερα διαμερίσματα του σπιτιού! Μείναμε να προσπαθούμε να δούμε την ταινία. Είχα κάθήσει στην άκρη του καναπέ, και δεν μπορούσε ο καημένος να κάνει κινήσεις! Είχε πολύ πλάκα, αλλά τελικά ενέδωσα! Περάσαμε τη νύχτα μαζί μόνο με φιλιά. Δεν ήθελα να κάνω έρωτα από τη πρώτη στιγμή μαζί του γιατί φοβόμουν μην είναι όλο ψεύτικο. Το πρωί τα αγόρια έφυγαν, και έμεινα με την Α. Δεν είχε περάσει πολύ ώρα και μου έστειλε μήνυμα, " Ακόμα μυρίζω το αρωμα σου επάνω μου, δεν θέλω να φύγει". Τρελάθηκα! Ήταν τόσο καλός μαζί μου που ακόμα φοβόμουν. Δεν ήθελα να πέσω με τα μούτρα μην πληγωθώ. Επιπλέον δεν πίστευα οτι θα μου άξιζε να βρω κάτι "καλό". Έπειτα από όσα είχα περάσει με τρόμαζε η ευτυχία. Περίμενα λοιπόν να δω πως θα εξελιχθεί.

Προσπαθούσε να με διεκδηκήσει με τον πιο όμορφο τρόπο. Με έκανε να νιώθω πολύ όμορφα, ώσπου κάναμε έρωτα. Ήταν οτι πιο μαγικό έχω ζήσει. Γίναμε ζευγάρι. Ένα πολύ ευτυχισμένο ζευγάρι. Αρχικά πήγαινα στο σπίτι του κάποιες μέρες, αλλά ακόμα έμενα στο δικό μου. Είχα πάρει μερικά πράγματά μου στο σπίτι του. Περνούσαμε ονειρεμένα, και σιγά σιγά έμεινα κοντά του όλο πιο συχνά. Όταν έμαθαν ο γονείς μου για τη σχέση μου και εφόσον έβλεπαν πόσο ευτυχισμένη και ικανοποιημένη ήμουν από τη ζωή μου, συμφώνησαν να πάω να μείνω μαζί του. Έχουν περάσει τρία χρόνια και ζούμε μαζί. Είμαστε ακόμα ερωτευμένοι. Αγαπιόμαστε και ξέρουμε ο ένας τον άλλον στον υπερβολικό βαθμό. Μου έχει φερθεί πραγματικά τέλεια. Δεν λέω, είχαμε τσακωμούς κατά καιρούς, κάποιες δόσεις ζήλειας και από τους δύο, μα και ίντριγκες και διαφορές. Όμως μέσα από αυτά, με έκανε καλύτερο άνθρωπο. Με έκανε να αντιμετωπίζω τα προβλήματα μου κατά πρόσωπο, να καταλάβω οτι η ζωή είναι μικρή και πως πρέπει να τη ζούμε όσο πιο όμορφα και δυνατά μπορούμε. Έχουμε κάνει πολλά ταξίδια, έχουμε περάσει ατελείωτες ώρες συζητήσεων για όλα τα θέματα που μπορείς να σκεφτείς. Δεν λέω πως είναι ιδανικός. Ούτε τέλειος. Έχει ψεγάδια, όπως έχω κι εγώ, και όλοι μας. Μα τον αγαπώ με αυτά, κι εκείνος εμένα. Μου αρέσουν τα ελαττώματά του, γιατί είναι αυτός.

Το πρόβλημα είναι ότι πρέπει να ζήσουμε για ένα χρόνο χωριστά. Έχει φύγει λόγο δουλειάς και μένω στο σπίτι του. Γράφω στον καναπέ του, βλέπω τις φωτογραφίες μας και μου λείπει. Είχα μάθει να τα κάνω όλα μαζί του και μου φαίνεται πολύ παράξενο. Μα θα κάνω υπομονή ώσπου να βρεθούμε ξανά και να ζήσουμε μαζί μέχρι, και αν ποτέ, τελειώσει αυτό το όνειρο!

S. 

O "Μetrosexual"

Με τον Μ. γνωριστήκαμε σε ένα club της παραλιακής. Εγώ μια απλή θαμώνας, αυτός υποδοχή του μαγαζιού. Οφείλω να ομολογήσω πως μόνο απαρατήρητος δεν περνούσε.. Καστανός, με μελοπράσινα μάτια, καλοσχηματισμένα χείλη και κορμί που κόλαζε ακόμα και αγία.. Με το που έφτασα μπροστά του, το βλέμμα του άρχισε να εξερευνεί όλο μου το σώμα σαν να προσπαθούσε να φανταστεί τι υπήρχε κάτω από τα ρούχα (όχι ότι και το ντύσιμο μου εκείνο το βράδυ άφηνε πολλά στην φαντασία)... Με ένα χαμόγελο όλο νόημα μου άνοιξε την πόρτα να περάσω. Του χαμογέλασα προκλητικά και μπήκα μέσα.

Όση ώρα  διασκέδαζα με τις φίλες μου, τα κερασμένα ποτά και σφηνάκια ερχόντουσαν στο τραπέζι μας συνέχεια. Ρωτήσαμε να μάθουμε από ποιον ήταν  και μας είπαν από το παιδί στην είσοδο. Οι φίλες μου με κοίταξαν πονηρά. Στο τέλος της βραδιάς ένα χαρτί με το τηλέφωνο μου είχε φτάσει στα χέρια του. Και όπως ήταν αναμενόμενο, το χρησιμοποίησε. Ξεκινήσαμε να πηγαίνουμε για καφέ, βόλτες, σινεμά. Ήταν υπέροχος και μου φερόταν εξαίσια. Με την πρώτη ματιά ο τέλειος άντρας! Πανέμορφος, έξυπνος (ή έτσι έδειχνε), με χιούμορ και χρήματα. Με τη δεύτερη ματιά όμως....

Σιγά σιγά άρχισα να προσέχω ότι καθυστερούσε συνεχώς στα ραντεβού μας χωρίς λόγο. Μόλις περνούσαμε μπροστά από μια γυαλιστερή επιφάνεια γύριζε και κοίταζε τον εαυτό του. Έκλεινε κάθε τόσο ραντεβού σε κομμωτήρια και μανικιουρίστριες. "Έλα παναγιά μου", σκεφτόμουν. "Δεν μπορεί να είναι gay, δεν γίνεται γιατί κάθε φορά που με φιλάει έχει τόσο πάθος και όποτε με αγγίζει με τολμηρό τρόπο νιώθω το μόριο του να γίνεται σκληρό". Περίμενα πως και πως την πρώτη φορά που θα πέφταμε στο κρεβάτι για να διαπιστώσω αν όντως είναι "αδελφή νοσοκόμα". Αν ήταν, το σεξ δεν θα μπορούσε απλά να υπάρξει ποτέ..

Η στιγμή του σεξ ήρθε.. Και εγώ έπαθα το πρώτο σοκ πριν καν βγάλει το εσώρουχό του. Βρισκόμουν μπροστά στο πιο τέλεια αποτριχωμένο σώμα που είχα δει ποτέ. Δεν υπήρχε ούτε μία τρίχα! Η αλήθεια ήταν ότι ξενέρωσα λίγο. Αν ο άντρας έχει τη γάμπα του καλύτερα αποτριχωμένη από τη δική σου, άστα να πάνε!!! Παρόλα αυτά το εσωτερικό του εσώρουχου, όπως και το σεξ αργότερα με αποζημείωσαν και με το παραπάνω για το σοκ. Ο Μ. απέδειξε πως όχι μόνο δεν ήταν αδερφή νοσοκόμα, αλλά ένας παθιασμένος εμπρηστής, που σαν καλό παιδί φρόντιζε να σβήνει ο ίδιος τις φωτιές που άναβε..

Όσο καλό όμως και αν ήταν το σεξ, δύσκολα μπορούσα να παραβλέψω τον ναρκισσισμό και τον εγωκεντρισμό του. Είπαμε ωραίος, αλλά ενδιαφέρσου και λίγο και για μένα, όχι μόνο για τον εαυτό σου!!! Και ο Μ. πάλευε μάταια να στριμώξει και εμένα στο βαρυφορτομένο πρόγραμμά του με δουλειά, κομμωτήρια, γυμναστήρια, αποτριχώσεις, μανικιούρ και πεντικιούρ. Είχαμε καταντήσει να έχει περισσότερες κρέμες προσώπου και από εμένα. Απλά Ε Λ Ε Ο Σ ! ! !

Δεν είχε χρόνο για μένα. Και το έβλεπα. Ξέρετε πόσο γυμναστική θέλει για να διατηρηθούν οι καλογραμμωμένοι κοιλιακοί??? Αν δεν σπαταλούσε ένα 3ωρο στον καθρέφτη δεν έβγαινε από το σπίτι. Πόσες φορές με είχε στήσει γιατί δεν έβρισκε τι να φορέσει... Όπως καταλαβαίνετε, είχα αρχίσει να τα παίρνω άσχημα.....

Τη χαριστική βολή μου την έδωσε στα γενέθλια μου. Τα έχασε γιατί αποφάσισε τελευταία στιγμή να πάει για σκι στη Βουλγαρία. Τα νεύρα μου εκείνο το βράδυ απλά δεν υπήρχαν. Δεν θα επέτρεπα σε κανέναν να μου δείχνει τόοοοοοοση πολύ αδιαφορία.. Σκι αυτός, ξεΣκι εγώ!!!!!!!! Έκλεισα το κινητό μου και εξαφανίστηκα μια και καλή. Μπορεί να με έψαξε.. Μπορεί και όχι..... Το μόνο σίγουρο είναι πως δεν θα το μάθω ποτέ. Γνώρισα κάποιον άλλον και επιτέλους απόλαυσα την προσοχή που άξιζε.

Δεν λέω, οι πανέμορφοι άντρες τραβούσαν, τραβούν και θα τραβάνε μια ζωή τις γυναίκες. Τους θαυμάζουμε και τους καμαρώνουμε. Αλλά ως εκεί. Γιατί εμείς μπορεί να τύχει να τους αγαπήσουμε, αλλά αυτοί θα αγαπούν πάντα τον εαυτό τους. Και την κρέμα ημέρας τους. Και το κερί της αποτρίχωσης. Και το σίδερο των μαλλιών τους. Πάντως όχι εμάς.......

V.

Ο "Τοσοδούλης"

Στο πρώτο έτος της σχολής γνώρισα τον Π. Όχι ιδιαίτερα όμορφος αλλά ούτε και άσχημος. Σιγά σιγά αρχίσαμε να κάνουμε παρέα και να βγαίνουμε και εκτός σχολής. Πηγαίναμε για καφέδες, σε μπουζούκια, σε κλαμπ με παρέα και καμιά φορά βγαίναμε και μόνοι μας. Με τον καιρό άρχισα να τον θεωρώ φίλο μου και του έλεγα και τα προσωπικά μου, όπως και εκείνος τα δικά του. Καμιά φορά λέγαμε και διάφορα πρόστυχα υπονοούμενα χωρίς να μας έχουν οδηγήσει σε κάτι περισσότερο. Τον χρόνο που ήμουν με τον "Ζηλιάρη" βρισκόμασταν μόνο στη σχολή ή ΑΝ βγαίναμε όλοι μαζί. Παρόλα που δεν βλεπόμασταν όσο παλιά συνέχιζα να τον θεωρώ φίλο μου, δικό μου άνθρωπο.

Όταν λοιπόν χώρισα ξαναρχίσαμε να βγαίνουμε. Τα πρόστυχα υπονοούμενα άρχισαν να αυξάνονται αλλά παρόλα αυτά τα λέγαμε σαν φίλοι. Έτσι, όταν οι σεξουαλικές μου ορμές χρειάζονταν εκτόνωση αποφάσισα να δοκιμάσω τον Π σαν "fuck buddy".

Τι το ήθελα;; Δεν αγόραζα καλύτερα κάποιο βοήθημα... Με το που το είδα το μέγεθος ενώ ήταν ήδη ερεθισμένος (τα προφυλακτικά duo του ήταν μεγάλα!!!!) σκέφτηκα "Πού είναι το υπόλοιπο;" Αλλά προσπάθησα να είμαι αρκετά θερμή και να προσπαθήσω να απολαύσω όσο μπορώ τη βραδιά. Και εκεί που νόμιζα ότι δεν γίνεται να γίνουν χειρότερα τα πράγματα συνεχίσαμε και στην πράξη... Που ήταν πιο ξενέρωτη και βαρετή από οτιδήποτε άλλο. Άρχισα και σκεφτόμουν τα ψώνια που ήθελα να κάνω, τι καλύτερα που θα περνούσα βλέποντας μπάλα, τι θα γινόταν αν έλεγα "Thunder, thunder, thundercats hooo", από πού βγήκε το ανέκδοτο "Οι τοίχοι θέλουν βάψιμο" κτλ. Για να μην αναφέρω τις φορές που σκέφτηκα τον πρώην μου...

Και πολύ θα ήθελα να τελείωνε εκεί ο "εφιάλτης".. Δυστυχώς μόλις είχε αρχίσει... Μετά λοιπόν το σκηνικό μου είπε ότι καλύτερα να μην πούμε σε κανέναν ότι έγινε κάτι μεταξύ μας. Συμφώνησα αμέσως γιατί δεν ήθελα να θυμάμαι τη βραδιά και αποφάσισα να μην το πω ούτε στις κολλητές μου για να αποφύγω και την καζούρα... ("Μα με τον Π.....!!??!!)

Μετά από καναδυό μήνες με παίρνει τηλέφωνο η μία από τις κολλητές μου και μου λέει: "Πήγες με τον Π. και δεν είπες τίποτα;" Και τρώω δύο φρίκες: Μία γιατί δεν το έμαθαν από μένα αλλά από τρίτο άτομο και δεύτερη γιατί προφανώς είχε διαρρεύσει...Για να μην τα πολυλογώ ο "κύριος" έκατσε και είπε ότι με πήδηξε για να τονώσει τον μικροσκοπικό του ανδρικό εγωισμό. Και δεν έφτανε ότι το έκανε βούκινο, ήθελε να με βάλει να μαλώσω με την φίλη μου γιατί άρχισε να λέει ότι εκείνη το είπε από δω και από εκεί... Προφανώς με την φίλη μου δεν μάλωσα.. Αλλά δεν έχω σιχαθεί άλλο άτομο περισσότερο από αυτόν.

Σαν συμπέρασμα έχω να πω να προσέχετε τους μικροτσούτσουνους και τις ανοργασμικές.. Είναι τα πιο κομπλεξικά άτομα...

Α.

Ο " Πολύ Καλός Για Να Είναι Αληθινός"

Ήταν ένα όμορφο καλοκαίρι, μόλις είχα τελειώσει το σχολείο, και συγκεκριμένα τις πανελλήνιες. Είχε φύγει από πάνω μου το τεράστιο βάρος της  "ιεράς" εξέτασης και απλά περίμενα να δω σε ποιά σχολή πέρασα (αχ και να 'ξερα). Είχα αλλάξει. Βασικά έγινα άνθρωπος, γιατί όλοι στο σχολείο δεν περιποιούμαστε και πολύ τον εαυτό μας, και εγώ τότε ήμουν αδυνατισμένη είχα βάψει τα μαλλιά μου ξανθά, και είχα κάποιες κατακτήσεις. 

Μια μέρα, μου ανακοίνωσε ο ξάδερφος μου πως ένα παιδί, (παιδί, 26 χρονών ήταν) με ψιλογουστάρει και οτι ήθελε να γνωριστούμε. Μιας και το "παιδί" ήταν νοστιμούλης δοκίμασα να τον γνωρίσω... Βγήκαμε για καφέ λοιπόν (το κλασικό ραντεβού κατά το Sex & the City), και περάσαμε πολύ όμορφα. Μου άρεσε, γιατί ήταν σαν παιχνίδι, και με έκανε να νιώθω όμορφα, τα γνωστά γλυψίματα!! Την επόμενη ξανασυναντηθήκαμε, αφού είχαμε ανταλλάξει τηλέφωνα. Πήγαμε για ένα ποτάκι αλλά σύντομα βρεθήκαμε να πηγαίνουμε βόλτα με το αυτοκίνητο. Σταμάτησε σε ένα όμορφο και κάπως ερημικό μέρος, και μείναμε έξω απο το αμάξι να συζητάμε για διάφορα. Ένιωθα περίεργα, σαν πεταλουδίτσες στο στομάχι - ξέρω πολύ κοινό, αλλά έτσι ήταν! Με φίλησε. Απλά έγειρε το κεφάλι του προς το μέρος μου και ακούμπησε τα χείλη μου. Ήταν παράξενο αλλά ένιωσα να τον ερωτεύομαι. Από εκείνη τη νύχτα είμασταν μαζί. Κανονικά. Βγαίναμε, κάναμε έρωτα (σε πολλά & απίθανα μέρη!), τρώγαμε μαζί, πηγαίναμε για μπάνιο, και βασικά με κακομάθαινε. Έκανε οτι ήθελα! 

Όμως, κάποιες στιγμές, με έφερνε σε δύσκολη θέση. Συνεχώς μου τόνιζε οτι είχε πάει με όλες όσες κυκλοφορούσαν γύρω μας. Και σαν να μην έφτανε αυτό, μου έλεγε και τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες! Εγώ το έπαιζα άνετη, δεν έδινα σημασία, όσο μπορούσα. Προσπαθούσα να κάνω όσο καλύτερο σεξ μπορούσα για να σταματήσει να λέει για τις άλλες! Εν τω μεταξύ, είχα ακούσει διάφορα για την ζωή του. Όπως οτι είχε παρελθόν με μια παντρεμένη, με παιδί. Η ξαδερφούλα (!) μου, μου είχε πει μια μέρα, 

"πρόσεχε, αυτός τα είχε με μια παντρεμένη και έχει πάρει όλο το χωριό!" 

"Έλα ρε, εντάξει, μπορεί απλά να είναι λόγια, και αν δεν είναι,  έχουν χωρίσει, έτσι δεν είναι;"

Η συζήτηση για αυτό το θέμα έλειξε εκεί. Δεν ήθελα να μάθω περισσότερα, αλλά αυτό δεν σημαίνει οτι το ξέχασα κιόλας! Συχνά στενοχωριόμουν για κάποια πράγματα, έφτιαχνα ιστορίες στο μυαλό μου και αυτό δεν μου έκανε καλό. Αυτός απλά ήταν καλός μαζί μου, και αναρωτιόμουν, "είναι τόσο καλός για να είναι αληθινος;". Μου είχε στείλει μια φορά σε ένα μήνυμα, " Σ'αγαπώ, Σ'αγαπώ, Σ'αγαπώ, Σ'αγαπώ......." σε όλη την οθόνη! Τον είχα πιστέψει. 

Έρχεται ο πατέρας μου, και μου λέει οτι θέλει να συζητήσουμε. Ουπς. Τι έγινε σκεφτόμουν...

"Με το παιδί που είστε μαζί το πάτε για σοβαρά;" 

"Δεν ξέρω μπαμπά, ακόμα νωρίς είναι, δεν ξέρω", τι να του έλεγα;

"Θέλω να μάθεις κάτι", μου λέει." Ο Ν. τα έχει με μια παντρεμένη." Εδώ τρώω σκάλωμα!

" Σοβαρα;", ρωτάω.

"Ναι, τους είδα τυχαία να μιλάνε κάπου στα κρυφά. Πρόσεχε τι θα κάνεις. Αλλά εσύ ξέρεις πως να το χειριστείς."

Ήταν βράδυ και μάλλον είχε ξαπλώσει αλλά δεν κρατήθηκα. Του έστειλά ένα μήνυμα οτι δεν ήθελα να τον ξαναδώ και οτι το σταματάω εκεί. Δεν το άφησε έτσι όμως. Προσπάθησε να τα βγάλει όλα ψέματα. Μου εξηγούσε οτι απλα μιλούσαν. Προσπάθησε να με τουμπάρει. Και το έκανε. Ήξερε πως να φερθεί τι να λέμε τώρα, εγώ μια πιτσιρίκα και αυτός φτασμένος γαμιάς!

Περάσανε σχεδόν δυό μήνες, και έφυγα απο το χωριό για να σπουδάσω. Έπρεπε να τον αφήσω και απλά θα βρισκόμασταν τα Σαββατοκύριακα και όποτε μπορούσαμε τελος πάντων. Μετά την πρώτη μου επιστροφή στο χωριό, δεν ήθελε να βρεθούμε. Μου φάνηκε περίεργο. Είχε κανονίσει. Το άφησα να περάσει έτσι. Βρεθήκαμε όμως την επόμενη μέρα. Είμασταν κάπως. Το μόνο που ήθελε, ήταν να πάμε γρήγορα κάπου να κάνουμε έρωτα. Είχα ξενερώσει. Βασικά είχαν όλα φύγει απο μέσα μου, δεν ξέρω γιατί ήμουν ακόμα μαζί του. Αφού δεν τον αγάπησα ποτέ! 

Χωρίσαμε, εγώ έφυγα για Αθήνα, να ζήσω τη ζωή μου και αυτός έμεινε στη δική του ζωή, την πολυτάραχη από γυναίκες παντρεμένες ή όχι! Ένα πράγμα θα θυμάμαι από αυτόν που μου είχε πει μια μέρα όταν καθόμασταν στη θάλασσα:

-"Πως θα είμαστε άραγε σε 10 χρόνια από τώρα;"

-"Δεν ξέρω...."

-" Θα είμαστε παντρεμένοι. Θα έχουμε κάνει 2 παιδιά. Θα ξυπνάμε το πρωί νωρίς, εγώ θα φεύγω στη δουλειά, εσύ θα ετοιμάζεις τα παιδιά για το σχολείο και θα πηγαίνεις στη δουλειά σου."

5 χρόνια μετά, δεν ξέρω αν ποτέ εννοούσε λέξη από αυτά. Νομίζω οτι τον είδα με ένα παιδάκι στην αγκαλιά που του έμοιαζε. Μάλλον έκανε την οικογένεια που ήθελε. Εγω ακόμα σπουδάζω!

S.

Ο "Κολλητός"

Σεπτέμβρης 1999: Πρώτη μέρα, της πρώτης χρονιάς στο γυμνάσιο. Παιδιά που τρέχουν πάνω κάτω στο προαύλιο, παιδιά που συζητούν σε παρέες εδώ και εκεί. Το κουδούνι χτυπάει και μπαίνουμε όλοι στη σειρά για τον αγιασμό. Και τότε τους είδα: ένα αγόρι και ένα κορίτσι, που τα κεφάλια τους εξείχαν από τα υπόλοιπα παιδιά. Και οι 2 ξανθοί, με σκούρα μπλε μάτια στο χρώμα του καθαρού νυχτερινού ουρανού. 2 παιδιά που σίγουρα δεν περνούσαν απαρατήρητα..

Η σχολική χρονιά ξεκίνησε για τα καλά. Στη χορωδία, έπιασα φιλίες με το ψηλό ξανθό κορίτσι, την Τ. Εκείνη με γνώρισε αμέσως στον αδερφό της τον Σ. Από την πρώτη στιγμή που τον είδα, τον ερωτεύτηκα. Όπως μόνο ένα κοριτσάκι 12 χρόνων μπορεί να ερωτευτεί. Ήταν όμορφος σαν άγγελος, με τα ξανθά του μαλλιά και τα μπλε του μάτια. Λίγο απόμακρος και σοβαρός, κάτι που τον έκανε ακόμα πιο μοναδικό στα μάτια μου, εφόσον τον έκανε να ξεχωρίζει ανάμεσα στους συμμαθητές του. Ο πρώτος μου έρωτας...... Με τον καιρό, εγώ και η Τ. γίναμε αχώριστες. Όπου και αν πηγαίναμε, ο Σ. ερχόταν πάντα μαζί μας. Αγαπούσε τόσο πολύ τη δίδυμη αδερφή του, που δεν ήθελε να την αφήνει μόνη ούτε στιγμή. Όποτε ήταν κοντά μου, ένιωθα την καρδιά μου να ξεχειλίζει από ευτυχία. Ήθελα να είμαι συνεχώς κοντά του, να τον βλέπω, να του μιλάω.. Όσο περνούσαν τα χρόνια, άρχισε να αγαπάει και έμενα σαν τη μικρή του αδερφή. Εγώ όμως επιθυμούσα μια άλλη αγάπη από αυτόν, εφόσον κάθε στιγμή που περνούσε, ένιωθα πως τον αγαπούσα όλο και περισσότερο. Ήμουν όμως ικανοποιημένη έστω και από αυτή τη φιλική αγάπη, γιατί στα χρόνια της αθωότητας, ακόμα και μια φιλική αγκαλιά από το αγόρι που αγαπάμε μας κάνει να ξεχειλίζουμε από ευτυχία..

Ο καιρός περνούσε και πήγαμε στο λύκειο. Ο Σ., η Τ. και εγώ ήμασταν σαν οικογένεια. Δεν του είχα πει ακόμα πως ένιωθα για εκείνον. Φοβόμουν τόσο πολύ μήπως χαλάσει η φιλία μας και τον χάσω από τη ζωή μου.. Και στη σκέψη πως μπορεί να του άρεσε κάποια άλλη, έτρεμα σαν το φύλλο. Η στιγμή αυτή δεν άργησε να έρθει. Στην παρέα μας προστέθηκε και η Κ., η κοπέλα του Σ. Μόλις τους είδα αγκαλιασμένους ένιωσα τον κόσμο μου να γκρεμίζεται. Τον ήθελα ακόμα πιο πολύ, τον ήθελα όσο τίποτα άλλο. Φαινόταν τόσο χαρούμενος, χαιρόμουν που τον έβλεπα ευτυχισμένο, αλλά αυτή η χαρά πάλευε συνεχώς με το συναίσθημα της απώλειας. Γιατί τον είχα χάσει. Κάποια άλλη τον είχε πάρει από εμένα. Ήξερα όμως ότι ο Σ. δεν έπρεπε να καταλάβει τίποτα. Και από τότε ξεκίνησα να υποκρίνομαι... Να υποκρίνομαι πως όλα ήταν μια χαρά όταν το ζευγάρι φιλιόταν μπροστά μου. Να υποκρίνομαι την άνετη όταν η Κ. μου μιλούσε για το πόσο πολύ τον αγαπούσε. Να υποκρίνομαι συνέχεια ότι είμαι καλά και δεν με πονάει όλη αυτή η κατάσταση. Μια συνεχή υποκρισία..

Τα παιδιά τελείωσαν το σχολείο (εγώ είμαι ένα χρόνο μικρότερη), ο Σ. πέρασε στην Κρήτη και η Τ. έφυγε για να σπουδάσει στο εξωτερικό. Παρόλο που δεν ήταν στην Αθήνα, συνέχισε να έχει σχέση με την Κ. Εφόσον δεν τους έβλεπα συχνά μαζί, ο πόνος άρχισε να απαλύνεται. Και έτσι γνώρισα τον Φ. Τον ερωτεύτηκα τρελά και ξέχασα για λίγο τον άλλον. Όταν όμως ανέβηκε στην Αθήνα και γνώρισε τον Φ., κατάλαβα πως κάτι δεν πήγαινε καλά. Δεν ήθελε να ξαναβγεί μαζί μας γιατί δεν τον είχε πάρει με καλό μάτι. Έτσι είπε τουλάχιστον. Στεναχωρήθηκα πολύ τότε. Αλλά ούτε μια στιγμή δεν μου πέρασε από το νου πως ο Σ. είχε αρχίσει να αισθάνεται για μένα μια αγάπη που έβλεπε πως δεν ήταν και τόσο φιλική.

Από τότε δεν συμπάθησε ποτέ καμία μου σχέση. Σε όλους έβρισκε ελαττώματα, κανείς δεν ήταν άξιος για να σταθεί στο πλάι μου. Τον έβλεπα να αλλάζει, να μεγαλώνει, να ωριμάζει.. Με έβλεπε να γίνομαι         γυναίκα.. Τον αγαπούσα περισσότερο από ποτέ..... Έπρεπε κάτι να κάνω. Είχα χωρίσει ξανά, η καρδιά μου ήταν τσακισμένη. Είχε χωρίσει και αυτός μετά από πολλά χρόνια σχέσης με την Κ. και ήταν χάλια.  Αυτή ήταν η ευκαιρία μου... Βρεθήκαμε σπίτι του. Εγώ να κλαίω για την τσακισμένη μου καρδιά, αυτός να με χαϊδεύει για να με παρηγορήσει.. Το φιλί του στο λαιμό μου και μετά στα χείλη μου ένιωσα πως μου έκαιγε το δέρμα. Εκείνο το βράδυ κάναμε παθιασμένο έρωτα. Τα συναισθήματα που ήταν καλά σφραγισμένα τόσα χρόνια και από τους 2 βγήκαν στην επιφάνεια. Είχαμε χημεία, ήμασταν ένα.. Αλλά δυστυχώς, ήμασταν και φίλοι.. Και την επόμενη μέρα κάναμε και οι 2 σαν να μην συνέβει τίποτα μεταξύ μας.

Από τότε είμαστε ακόμα πιο δεμένοι. Αγαπάμε ο ένας τον άλλο με μια αγάπη δυνατή, κάτι περισσότερο από φιλική αλλά μάλλον και κάτι λιγότερο από ερωτική. Μπορεί να περνούν συνεχώς από τη ζωή μας άλλοι άνθρωποι, να είμαστε και οι 2 σε σχέση, όμως μερικές φορές η καρδιά δεν μπορεί να ελέγξει το σώμα.. Και τότε πάλι γινόμαστε ένα, κάθε φορά και με περισσότερο πάθος. Το ξέρουμε και οι 2 πως δεν είναι σωστό. Αλλά όταν συναντιόμαστε μόνοι μας το μυαλό δεν υπακούει.. Με θέλει, τον θέλω και φαίνεται στην έκρηξη που γίνεται μόλις ενώνονται τα κορμιά μας. Με όποιον και αν είμαι, πιάνω τον εαυτό μου να αγαπάει τον Σ. περισσότερο από τον φίλο μου. Και κάθε φορά αισθάνομαι ενοχές για μια αγάπη που ξεκίνησε τόσο αγνή και τώρα είμαι αναγκασμένη να κρύβω από όλους μήπως την θεωρήσουν ρυπαρή και πρόστυχη. Γιατί κανείς δεν πρόκειται να καταλάβει τον έρωτα που υπάρχει ανάμεσα σε δύο φίλους.

Αυτή τη στιγμή ο Σ. μου έχει δηλώσει πως με αγαπάει σαν τρελός, δεν μπορεί να ζήσει χωρίς εμένα και πως χωρίζει για να είναι μαζί μου για πάντα. Και αντί να χαίρομαι που τα συναισθήματα μου δεν είναι μονόπλευρα, φοβάμαι. Μήπως όλα είναι ένα παιχνίδι και χάσω. Δεν θα αντέξω να με πληγώσει αυτός ο άνθρωπος, είναι πάνω από τις δυνάμεις μου. Δεν θα μπορέσω να αγαπήσω ξανά κάποιον άλλο όπως αγάπησα αυτόν και το ξέρω. Δεν ξέρω τι να κάνω. Είναι ένα μεγάλο ρίσκο, που ίσως τελικά αξίζει να πάρω....

Υ.Γ.: Η ιστορία με τον Σ. κρατάει 11 χρόνια. Και ακόμη καλά καλά δεν έχει ξεκινήσει τίποτα. Είναι σίγουρα μια ιστορία που θα έχει και συνέχεια........... Και ελπίζω και happy end...

V.

Ο "Ζηλιάρης"

Είχε ήδη ξεκινήσει το 2ο έτος της σχολής.. Όταν τον πρωτοείδα απόρησα πώς και δεν τον είχα προσέξει την προηγούμενη χρονιά.. Ψηλός, ξανθός, με ωραίο χαμόγελο και υπέροχα πράσινα μάτια.. Μία μέρα, γυρνώντας σπίτι, τον συνάντησα στην περιοχή που μένω. Ήταν με μία κυρία και κοιτούσε μία βιτρίνα με παπούτσια. Σκέφτηκα φευγαλέα να του μιλήσω αλλά δεν το έκανα.. Μετά από λίγες μέρες τον είδα να κάθεται στο κυλικείο της σχολής και τα βλέμματά μας συναντήθηκαν.. Δεν γινόταν να μην του μιλήσω.. Παρόλο που δεν ήταν μόνος του αλλά με ένα φίλο του πήγα και του έπιασα κουβέντα για το ότι τον είχα δει τις προάλλες στην περιοχή μου και μου είπε ότι εκεί μένει. Δεν ήταν από την Αθήνα, το οποίο φαινόταν και από την προφορά του άλλωστε (το λιιι μου και το νιιι μου στολίιιιζουν τη φωνιιιιή μου), αλλά είχε νοικιάσει εκεί σπίτι γιατί ήταν κοντά στο μετρό. Αρχίσαμε να μιλάμε, για τη σχολή κυρίως, και τελικά ανταλλάξαμε τηλέφωνα για να πηγαίναμε για καφέ αφού μέναμε κοντά. Η συζήτηση πήγε και στις σχέσεις και μου είπε ότι είχε χωρίσει πρόσφατα.

Το ίδιο απόγευμα του έστειλα μήνυμα:

-Καλησπέρα! Τι κάνεις; Ελπίζω να μην ενοχλώ..

-Τώρα που έστειλες καλύτερα.. Όχι δεν ενοχλείς.

Συνεχίσαμε να ανταλλάσουμε μηνύματα και είπαμε να βρεθούμε την επόμενη μέρα στη σχολή. Τα λέγαμε, λοιπόν, στη σχολή σχεδόν καθημερινά και μετά από μερικές μέρες είπαμε να πάμε σινεμά. Είδαμε την ταινία "Το φιλί της Ζωής".. και ήταν και για μας έτσι, ένας έρωτας από το πουθενά..

Περνούσαμε όμορφα αλλά αρχίσαμε να μαλώνουμε από πολύ νωρίς. Ο ένας λόγος ήταν ότι είχα την εντύπωση ότι ήταν ακόμη κολλημένος με την πρώην του. Και για την ακρίβεια δεν ήταν μόνο εντύπωση. Μου μιλούσε αρκετές φορές γι' αυτήν, με είχε φωνάξει με το όνομά της και είχε στον υπολογιστή του φωτογραφίες της .... που ήταν γυμνή...!! Μαλώσαμε, τις έσβησε, και τελικά το προσπέρασα.. Ειδικά όταν άρχισε να δείχνει ότι με ερωτεύεται το έλεγα μόνο για να τον πειράξω..

Αλλά τελικά το πρόβλημα δεν ήταν η πρώην του.. Αλλά το μικρό πράσινο τερατάκι που λέγεται ΖΗΛΕΙΑ.. Και δυστυχώς, στην περίπτωσή του δεν ήταν καθόλου μικρό. Με ήθελε αποκλειστικά για εκείνον. Να μην ασχολούμαι ούτε με τα μαθήματα ούτε με τις φίλες μου ούτε με τα "συνδικαλιστικά" της σχολής που τότε ασχολιόμουν... Και ζήλευε και τη σκιά του. Αρσενικό κουνούπι να πετούσε, που λέει ο λόγος, με ρωτούσε αν το ξέρω, από πού και γιατί με κοιτάει..Δεν ήθελε καν να βάφομαι γιατί έλεγε θα με κοιτάνε όλοι!! Δεν ήθελε να βγαίνω με τις κολλητές μου για να μην μας την πέφτουν!!! Και προφανώς συνέχίζαμε να μαλώνουμε, να θυμώνουμε και να γκρινιάζουμε..

Μόνο όταν φεύγαμε από την Αθήνα και είμασταν μακριά από όλους και από όλα ήμασταν καλά. Για την ακρίβεια όταν φεύγαμε ήμασταν πιο καλά από καλά! Ήταν ρομαντικός, ευαίσθητος, ερωτικός, με πρόσεχε, με φρόντιζε..  Ένοιωθα ότι όλος του ο κόσμος ήμουν εγώ.. Όμως όταν γυρνούσαμε στην Αθήνα ο εφιάλτης ξαναάρχιζε. Μαλώναμε όταν δεν σήκωνα αμέσως το τηλέφωνο (ενώ ήξερε ότι είμαι σπίτι με τους δικούς μου και είχα δουλειές), μαλώναμε όταν δεν του έστελνα κάθε μισή ώρα μήνυμα.. μαλώναμε.. μαλώναμε... μαλώναμε.. Ήταν τόσο πιεστικός που δεν με άφηνε καν να του δείξω το ενδιαφέρον και την αγάπη μου.

Τους τελευταίους μήνες η σχέση μας ένοιωθα να με πνίγει και η ζωή μου να πηγαίνει πίσω.. Είχα χαθεί από όλους, φίλες, παρέες, σχολή... Πήγαινα το πρωί σπίτι του, κάναμε sex και μετά εγώ κοιμόμουν και εκείνος έπαιζε στον υπολογιστή. Και μετά μαλώναμε.. Ξανά και ξανά.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά στα γενέθλιά μου είχα βγάλει την παρέα μου σε ενα μαγαζί να το γιορτάσουμε. Επειδή λοιπόν δεν ασχολιόμουν όλη την ώρα μαζί του και επειδή χόρευα και με τα άλλα παιδιά σηκώθηκε και έφυγε.. Άρχισα να κλαίω στο ίδιο μου το πάρτυ.. Τότε κατάλαβα ότι δεν πήγαινε άλλο και ότι είχε έρθει η ώρα να χωρίσουμε.. Εκείνο το βράδυ χωρίσαμε αλλά μετά από λίγες μέρες τα ξαναβρήκαμε γιατι μου είπε ότι έπρεπε να δώσουμε άλλη μία ευκαιρία στη σχέση μας. Αν και σκεφτόμουν ότι ο άνθρωπος δεν αλλάζει, πόσο μάλλον από τη μία μέρα στην άλλη, αποφάσισα να μας δώσω άλλη μία ευκαιρία.

Είχα όμως δίκιο.. Τα πράγματα δεν βελτιώθηκαν και έτσι μετά από ένα μήνα έδωσα το οριστικό τέλος.. Για αρκετό καιρό με παρακαλούσε να τα ξαναβρούμε και αρκετές φορές σκέφτηκα να γυρίσω πίσω. Από την άλλη καταλάβαινα ότι είχα χάσει τον εαυτό μου, τους φίλους μου, τα μαθήματά μου.

Το ξέρω ότι με αγάπησε πολύ όπως και εγώ εκείνον. Αν δεν ήταν τόσο πιεστικός και ζηλιάρης ίσως να ήμασταν ακόμα μαζί. Μετά από καιρό που τον είδα με την καινούρια του σχέση δεν μπορώ να πω ότι δεν ζήλεψα και καθόλου.. Αλλά χάρηκα πολύ γι' αυτόν, που ήταν καλά με την καινούρια του φίλη, γιατί ήταν καλό παιδί αλλά όχι για μένα...

Α.

Ο "Δυνάστης"

Ήμουν μόνο 16 και αυτός 18. Γνωριστήκαμε μέσω της αδερφής μου και του αγοριού της. Γίναμε φίλοι, ή έστω έτσι νόμιζα στην αρχή. Κάναμε πολλή παρέα οι τέσσερις μας στις αρχές εκείνου του καλοκαιριού.. Και όπως είναι φυσικό τον ερωτεύθηκα, ήθελα να είμαι μαζί του συνέχεια. Ήθελα να τον έχω δίπλα μου, να τον βλέπω να μιλάει, να γελάει. Μετά από πολλές μέρες, ετσι ξαφνικά του έπιασα το χέρι όταν είχαμε βγει σε ένα κλαμπ της περιοχής. Γύρισε και με κοίταξε με μια ευχάριστη απορία! Ναι, τα είχαμε φτιάξει. Μου είπε ότι θα άφηνε την κοπέλα του, που βασικά εγώ ποτέ δεν την είδα μαζί του. Πέρασα το ομορφότερο καλοκαίρι της ζωής μου. Μόνο που υπήρχε κάποιο πρόβλημα. Θα έφευγε φαντάρος πριν τελειώσει το καλοκαίρι. Δεν το σκεφτόμουν και πολύ. Βέβαια δεν ήξερα πως είναι να είσαι με κάποιον, ή να ζεις μακριά του. Βλέπεις ήταν ο πρώτος μου έρωτας.

Έφυγε. Δεν θα μιλούσαμε στην αρχη για περίπου μια βδομάδα, δεν ήξερε τι θα δει εκεί, στις ειδικές δυνάμεις. Και μου είχε λείψει. Μετά από λιγο καιρό λοιπόν πήρε την πρώτη του άδεια. Έρχεται να με δει, και έχω πεθάνει από την αγωνία! Βιαζόμουν πολύ να τον δω. Ήθελα να τον αγκαλιάσω, και βλέπω το αυτοκίνητο του να πλησιάζει. Μπαίνω μέσα, βλέπω έναν κούκλο με ένα σχεδόν ξυρισμένο κεφάλι. Έπαθα πλάκα. Ήταν τόσο διαφορετικός ή ο χρόνος μακριά του με έκανε να τον ερωτευθώ πιο πολύ; Ένιωσα ότι είμαι ένα τίποτα μπροστά στην αγάπη μου για εκείνον. Κάθε μέρα που έπρεπε να φύγει γιατί τελείωνε η άδεια του, αγκαλιαζόμασταν σφιχτά και γεμίζαμε δάκρυα τα πρόσωπά μας. Σε μια άδεια του ήταν Οκτώβρης, Σάββατο, βράδυ, όταν έγινα δικιά του, για πρώτη φορά. Στο αυτοκίνητο του. Έβρεχε και γράψαμε στο τζάμι 10/10/03. Γαλήνη, ομορφιά και ηρεμία ήταν μέσα μου. Τον λάτρευα με όλο μου το είναι. 

Άλλαξαν, όλα άλλαζαν. Μέρα με τη μέρα, το κενό μεγάλωνε. Η απουσία του, η απουσία μου , η απόσταση, ο στρατός. Με ζήλευε, πολύ. Σε τεράστιο βαθμό. Ήταν απόλυτος, ήμουν κτήμα του και έπρεπε να τον ακούω, και έτσι έκανα. Δεν έβγαινα, δεν κυκλοφορούσα έξω για να μην με κοιτάζουν άλλοι. Ήταν  δύσκολα, το καταλάβαινα. Δεν μπορούσε μακριά μου και έκανε και έλεγε πραγματα που δεν έπρεπε. Προσπαθούσα να του δώσω δύναμη και κουράγιο. Αλλά σε εμένα ποιος θα το έκανε; Πέρασα όλο το χειμώνα με πόνο στην καρδιά μου, γιατί έπρεπε να πιέσω τον εαυτό μου να τα καταφέρει με τη σχέση μου , με το σχολείο, με τους γονείς μου που έβλεπεν μέρα με τη μέρα να λιώνω από τα καμώματα του. Έπρεπε να αντέξω για την αγάπη μου όμως. Έκανα ότι ήθελε εκείνος. Μέχρι που δεν άντεξαμε. Όλοι μας. Επικρατούσε πανικός στο σπίτι, έχανα όλα τα μαθήματα, τα φροντηστήρια. Οι φίλες μου με παρηγορούσαν κάθε μέρα, στο σχολείο στα σκαλιά, στις γωνιές πάνω από τα καλοριφέρ. Κλάμα. Μόνο κλάμα έχω να θυμάμαι. Δεν μου επιτρεπόταν να βγω από το σπίτι. Δεν με άφηναν οι γονείς μου. Έφευγα κρυφά για να τον δω. Και  όταν γυρνούσα…… Ήθελα να πεθάνω…. Τον άφησα. Κατάλαβα ότι έπρεπε να σκεφτώ τους γονείς και το μέλλον. Πέταξα την αγάπη μου τσακισμένη στα σκουπίδια. 

Δυσκολεύτηκε να το δεχτεί. Με κυνήγησε για να τα ξαναβρούμε. Όχι, δεν μπορούσα να γυρίσω. Ήθελα να αναπνεύσω, να δω πως είναι ο κόσμος γύρω μου. Πέρασαν λίγοι μήνες  ώσπου απολύθηκε και ήταν ξανά στο χωριό. Τον ήθελα ακόμα, αλλα δεν έπρεπε. Μια μέρα αφού είχα βρει κάποιον για να ξεχαστώ, μας ακολούθησε. Ήρθε και ζήτησε το λόγο. Το φαντάζεσαι; Τελικά έστειλα τον άλλον στην άκρη για να μιλησω μαζί του. Με ρωτούσε γιατι το έκανα αυτό; Έβαλα τα κλάματα, τον πήρα αγκαλιά και φιληθήκαμε. Ο άλλος έφυγε. Δεν τον ξαναείδα. Ήμουν πάλι μαζί του. Αυτή τη φορά στα κρυφά. Χωρίς να το ξέρουν οι γονείς μου, η αδερφή μου. Βγαίναμε για 7 μήνες. Με έπαιρνε με το αυτοκίνητο έκανα κοπάνα από το φροντηστήριο και έλεγα ψέματα στους γονείς για ακόμα μια φορά. Εν τω μεταξύ, τσακωνόμασταν χωρίς λόγο, πολύ συχνά. Άρχισε να ζηλεύει πάλι. Σχεδόν σηκωνε το χέρι του. Είχα ξενερώσει. Δεν είμασταν καλά. Και αποφάσισα να τον ξανα αφήσω. Πάλι ένιωθα ότι πνιγόμουν. Ήθελα να κάνω ότι γουσταρα εγω. Και κανένας άλλος. Ήθελα να είμαι ο εαυτός μου χωρίς τίμημα. Ήθελα να βρω 10 γκόμενους για να του παω κόντρα. Και μολις βρηκα έναν χωρις να προλαβω να κάνω κατι μαζί του, ήρθε πάλι να ζητήσει το λόγο. Αλλα εκείνη τη φορά δεν θα άλλαζε κάτι. Το παιδί που ήμασταν μαζί, του μίλησε ήρεμα και ουσιατικά του την είπε. Κι έφυγε, μετανιωμένος. Έσπασε. Το ένιωσα. Κατάλαβε ότι έπαψα να είμαι το κτήμα του. 

Πέρασαν πολλοί μήνες για να μιλήσουμε. Εγώ τελείωσα το σχολείο, την Τρίτη λυκείου, έδωσα πανελλήνιες, και είχε μπει στη ζωή μου ένα πολύ καλο παιδί. Περνούσαμε καλα, αλλά ως εκεί. Και έτσι ήταν κάθε είδους σχέση στην οποία ήμουν. Πάντα περνούσα καλά αλλά ως εκεί. Αγαπούσα πάντα εκείνον. Όταν ήμουν μόνη μου στο σπίτι στην Αθήνα, σαν φοιτήτρια πλέον, έκλαιγα κάθε νυχτα παρέα με τη συντροφιά του στο μυαλό μου. Δεν έπαψα να τον σκέφτομαι ποτέ. Γι’αυτό όποτε γυρνούσα στο χωριό βρισκόμασταν και κάναμε έρωτα. Μια φορά στο 2ο έτος προσπάθησα να γυρίσω κοντα του αλλά πάλι δείλιασα στην πορεία. Έγινε κάτι που μου πήρε 10 χρόνια από τη ζωή μου. Με βρήκε στο δρόμο και με έβαλε σηκωτή μεσα στο αμάξι του. Άρχισε να οδηγεί χωρις να μου μιλάει και δεν καταλάβαινα το λόγο. Είχε εκνευριστει γιατι συνέχεια γύριζα κοντά του και μετά τον παρατούσα. Ίσως να είχε και δίκιο. Αλλά αυτό ήταν αρρωστημένο. Με έβριζε, με έλεγε πουτάνα και  τα σχετικά. Με έπιασε απ’το μαλλί και με τράβηξε έξω από το αυτοκίνητο φωνάζοντας μου ότι εκείνη η νύχτα θα ήταν η τελευταία μου. Είχα πεθάνει από το φόβο μου. Προσευχόμουν να με αφήσει να φύγω, μιας και είχε πάρει το κινητό μου και το είχε κλειστο. Φαινόταν να το εννοούσε. Ίσως εκείνη τη νύχτα να γινόταν μια τραγωδία αν δεν κατάφερνα να τον συνεφέρω. Δεν ξέρω πως, μαλλον οι προσευχές μου με βοήθησαν. Του μίλησα ήρεμα και του εξήγησα. Κατάφερα να τον κάνω να με πάει σπίτι μου. Και ότι την επόμενη μέρα θα ήταν όλα καλα. Είχα πεθάνει εσωτερικά ξανά από εκείνον. Δεν ήθελα να τον ξαναδώ. Έφυγα και αποφάσισα να τον ξεχάσω για πάντα.

Πέρασε λίγος καιρός αλλά εγώ η ηλίθια δεν κατάφερα να τον ξεχάσω, συνέχισα να τον σκέφτομαι. Μετά από λίγους μήνες ξανακύλισα.  Τα σαββατοκύριακα βρισκόμασταν μόνο για να το κάνουμε. Σταματήσαμε να αναφέρουμε τα συναισθήματά μας όταν βρισκόμασταν γιατί ήταν δύσκολο και για τους δυό. Σταματήσαμε να  βλεπόμαστε όταν πια έκανα μια σοβαρή σχέση στην οποία και βρίσκομαι αυτό τον καιρό. Έχουν περάσει εφτά χρόνια από την γνωριμία μας & τον σκέφτομαι μερικές στιγμές. Ελπίζω η τωρινή μου σχέση μου να με βοηθήσει να ξεχάσω εντελώς έναν έρωτα που φέρνει μονο πόνο και όχι ευτυχία.

S. 

Ο "Ακατανόητος"

Με τον Β. γνωριστήκαμε μέσω facebook. Είχαμε κάποιους κοινούς φίλους και όταν αρχίσαμε να μιλάμε είδαμε ότι πηγαίναμε στο ίδιο γυμνάσιο αλλά εκείνος ήταν 2 χρόνια μεγαλύτερος και δεν είχαμε βρεθεί ποτέ σε κοινή παρέα. Πριν αποφασίσουμε να βγούμε μιλούσαμε αρκετό καιρό. Εκείνη την περίοδο έβγαινα με ένα άλλο παιδί αλλά ήταν μια χλιαρή σχέση. Κάθε μέρα ανυπομονούσα να γυρίσω σπίτι μετά τη σχολή ή τη δουλειά για να μιλήσω μαζί του. Μιλούσαμε με τις ώρες για τα πάντα.. για τους φίλους μας, για τα όνειρά μας, για τα κοινά ή μη ενδιαφέροντά μας.. Ήταν σαν να τον γνωρίζω από χρόνια χωρίς να έχουμε καν βγει. Σιγά σιγά ανταλλάξαμε και τηλέφωνα και μιλούσαμε και από εκεί.

Μετά από δύο μήνες αποφασίσαμε να πάμε για καφέ. Δεν ήταν αυτό που λέμε έρωτας με την πρώτη ματιά αλλά από την πρώτη στιγμή ένοιωσα πολύ οικεία, πολύ φιλικά. 'Ηταν ένας πολύ κλειστός χαρακτήρας και μου φαινόταν πολύ ενδιαφέρον να προσπαθήσω να τον προσεγγίσω.. Στην αρχή του "ραντεβού" νοιώθαμε λίγο αμήχανα αλλά όσο παιρνούσε η ώρα περνούσα όλο και πιο όμορφα. Επειδή, όπως προείπα, ήμουν με κάποιον άλλο σκεφτόμουν ότι θα μπορούσαμε να γίνουμε φίλοι. Παρ' όλα αυτά δεν του είπα ότι ήμουν με άλλον.. Τότε δεν ήξερα ούτε εγώ το λόγο.

'Ενα από τα κοινά ενδιαφέροντά μας ήταν οι εκδρομές και τα ταξίδια. Έτσι αποφασίσαμε να πάμε εκδρομή για δεύτερο ραντεβού και περάσαμε υπέροχα! Τους επόμενους τρεις μήνες βγαίναμε για καφέ, πηγαίναμε βόλτες, μιλούσαμε στο msn, στο τηλέφωνο, βρισκόμασταν έστω για ένα τσιγάρο μετά τη δουλειά Ενδιάμεσα είχα χωρίσει και με το άλλο παιδί και είχα αρχίσει να αισθάνομαι διάφορα για τον Β. Είχα αρχίσει να στενοχωριέμαι όταν δεν μιλούσαμε ή δεν βρισκόμασταν και ακόμα δεν είχα καταλάβει το λόγο... Όταν συνειδητοποίησα ότι τον είχα ερωτευτεί δεν ήξερα τι πρέπει να κάνω. Σκεφτόμουν ότι ίσως δεν πρέπει να τον σκέφτομαι έτσι γιατί θα χαλούσαμε τη "φιλία" μας και νόμιζα ότι δεν με βλέπει ερωτικά..

Μετά από λίγο καιρό είχαμε πάει για ένα ποτό και επιστρέφοντας φιληθήκαμε και από τότε είμασταν μαζί.  Ένοιωσα την καρδιά μου να χτυπάει τόσο δυνατά, τα χέρια μου να ιδρώνουν.. να γεμίζω από αυτό το συναίσθημα που λέγεται ευτυχία. Οι επόμενοι μήνες ήταν υπέροχοι!! Περνούσαμε πολύ όμορφα σε όλες τις στιγμές μας..κάναμε έρωτα με όλη τη σημασία της λέξης!! Γινόμασταν Ένα..

Παρόλο το φόρτο εργασίας μου πηγαίναμε εκδρομές και κάναμε διάφορα πράγματα μαζί. Δεν λέω ότι ήταν όλα ρόδινα..Καμιά φορά μαλώναμε αλλά όλες οι σχέσεις έχουν κάποιους τσακωμούς και ζήλιες. Εμένα ακόμα και οι τσακωμοί μας μου άρεσαν. Μετά από 2 μήνες που ήμασταν μαζί πήγαμε διακοπές, είχε έρθει και το καλοκαίρι άλλωστε. Ένα βράδυ που καθόμασταν στην παραλία του είπα ότι τον αγαπάω. Εκείνος μου απάντησε ότι δεν ξέρει τι σημαίνει αγάπη και ότι κάθε άνθρωπος την αντιλαμβάνεται διαφορετικά. Του είπα ότι δεν με ενδιέφερε αν θα μου το έλεγε γιατί το ένοιωθα. Και πραγματικά το ένοιωθα. Να πλημμυρίζω από την αγάπη μας..

Ο καιρός κυλούσε και ένοιωθα συνέχεια ερωτευμένη μαζί του.. Και άρχισα να κάνω όνειρα για το μέλλον. Εκείνος όμως μου είπε ότι επειδή δεν είχε ζήσει τη ζωή του ίσως κάποια στιγμή χωρίζαμε για να τη ζήσει. Άλλες φορές συμμετείχε και συμπλήρωνε τα όνειρά μου... Μου έγραψε και τραγούδι για τα γεννέθλιά μου ευχαριστώντας με μέσα από αυτό που υπήρχα στη ζωή του...

Δυστυχώς όμως όλες οι ωραίες ιστορίες δεν έχουν καλό τέλος στην πραγματική ζωή. Σιγά σιγά οι τσακωμοί άρχισαν να αυξάνονται. Επειδή δεν μπορούσε κι όλας να βρει μια σταθερή δουλειά και είχε πολύ περισσότερο ελεύθερο χρόνο από εμένα γκρίνιαζε συνέχεια. Άρχισε να τσαντίζεται όταν ήθελα να βγω με τις φίλες μου, δεν ήθελε πια να βγαίνουμε με παρέα αλλά μόνοι οι δυό μας και άρχισε να ζηλεύει πάρα πολύ. Είχε αρχίσει να αλλάζει να γίνεται πιο κοινωνικός και εγώ είχα αρχίσει να κλείνομαι στον εαυτό μου.. Κάθε φορά που μαλώναμε μου έλεγε ότι δεν πρέπει σε μία σχέση να υπάρχουν καθόλου τσακωμοί και γι' αυτό είχα σταματήσει να του μιλάω όταν με πείραζε κάτι γιατί φοβόμουν μήπως μαλώσουμε πάλι.. Αλλά μετά μαλώναμε και γιατί δεν του μιλούσα... Παρόλα αυτά συνέχιζα να είμαι τρελά ερωτευμένη και για να μην μαλώνουμε είχα χαθεί από τις φίλες μου (τις οποίες υπερευχαριστώ που είναι ακόμα δίπλα μου και με αγαπάνε). Αλλά αυτό δεν σταμάτησε τους τσακωμούς και τις γκρίνιες......

Μετά από 10 μήνες σχέσης, και έχοντας πλέον πολλούς τσακωμούς στο ενεργητικό μας, αποφάσισε να δώσει τέλος στη σχέση μας.. Νόμιζα ότι δεν μπορεί να γίνει αυτό. Πίστευα ότι θα τα ξαναβρούμε.. Επειδή δεν έκανε εκείνος κίνηση αποφάσισα να παλέψω για την αγάπη μου.. Βέβαια έκανα και λάθη μέσα σε όλες μου τις προσπάθειες. Προσπάθησα να τον κάνω να ζηλέψει αλλά είχε αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που περίμενα.. Τον κυνήγησα και έτσι με θεώρησε δεδομένη... Προσπάθησα να του θυμίσω πόσο όμορφα περνούσαμε και πόση αγάπη είχαμε αλλά τον άφησα ασυγκίνητο...

Η καρδιά μου είχε γίνει χίλια κομμάτια... Ο πόνος και η μοναξιά που ένοιωθα ήταν ανυπόφορα... Προσπάθησα να τον ξεχάσω αλλά ήταν αδύνατο.. 

Μετά από τρεις μήνες χώρια αρχίσαμε πάλι να βγαίνουμε και είχα αρχίσει να ελπίζω.. Βγαίναμε, πηγαίναμε εκδρομές, κάναμε έρωτα... Αν και είχε αλλάξει ως άνθρωπος ένοιθα την αγάπη του.. Αλλά δεν ήθελε να έχουμε σχέση.. δεν ήθελε να βάλουμε την ταμπέλα "σχέση" για να μην ξαναπληγωθώ.. Παρόλο που δεν είχαμε σχέση (για εκείνον) δεν ήθελε να βγαίνω με άλλους (όχι ότι εγώ ήθελα).. Ενδιάμεσα χανόταν πού και πού και ενώ έλεγα τέλος, συνέχιζα να ελπίζω και να περιμένω... Αλλά ήταν ακατανότητη η συμπεριφορά του.. Αφού ένοιωθα την αγάπη του γιατί δεν ήθελε να είμαστε μαζί;

Αλλά πάντα φτάνει η σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι... Μετά από 6 μήνες κυνηγητού ένοιωσα πιο απογοητευμένη από ποτέ, ένοιωσα προδομένη, ένοιωσα ότι ίσως δεν με αγάπησε ποτέ αλλά η δική μου η αγάπη ήταν τόσο μεγάλη που αρκούσε και για τους δύο... Όμως δεν άντεχα άλλο αυτή τη συμπεριφορά και την υποτίμηση του τελευταίου καιρού. Και του έστειλα ότι ή θα αποφάσιζε να είναι μέρος της ζωής μου ή θα εξαφανιζόταν για να με βοηθήσει να τον ξεχάσω.. Και εξαφανίστηκε..

Νομίζω ότι είναι καλύτερα έτσι.. Δεν χρειάζομαι έναν άντρα - κομήτη στη ζωή μου.. Να περνάει κάθε τόσο και να μου αναστατώνει τη ζωή.. 'Εχω τις φίλες μου να με στηρίζουν και ελπίζω ότι κάποια στιγμή θα έρθει κάποιος που θα μου φέρεται όπως μου αξίζει.... Και παρόλα όσα με έκανε να περάσω και να πονέσω εύχομαι να μην νοιώσει τον ίδιο πόνο...

Α.

Ο "Καζανόβας"

Όλα ξεκίνησαν όταν σήκωσα το κινητό της φίλης μου της Γ. στις καλοκαιρινές διακοπές. Ερωτεύθηκα τη φωνή του από την πρώτη στιγμή που την άκουσα. Και από ότι φάνηκε και αυτός το ίδιο.. Από τότε συνέχεια ρωτούσε τη φίλη μου πότε θα γνωρίσει την κοπέλα που του μίλησε εκείνο το βράδυ στο τηλέφωνο. Έτσι μετά το τελευταίο μάθημα της εξεταστικής του Σεπτεμβρίου και πριν φύγει και αυτός για την πόλη που σπούδαζε, ζήτησε από τη Γ. να βγούμε όλοι μαζί! Μόλις τον είδα συνειδητοποίησα οτι το παρουσιαστικό του ήταν το ίδιο σέξυ με τη φωνή του, ψηλός, μελαχρινός, με υπέροχα μελί μάτια και πανέμορφο σώμα. Παρόλο που δεν ήταν στα καλύτερά του, γιατί εκείνη τη μέρα η φίλη μας χώρισε με το αγόρι της, εκείνος έφυγε χωρίς να ζητήσει το τηλέφωνό μου. Το ίδιο βράδυ με πήρε η Γ. να με ρωτήσει αν ήθελα να του δώσει το τηλέφωνο μου. Και φυσικά ήθελα! Την επόμενη μέρα εκείνος έφυγε και από τότε μιλάγαμε πού και πού στο τηλέφωνο, ώσπου μια μέρα μου ανακοίνωσε ότι έρχεται στην Αθήνα και θέλει να πάμε για καφέ. Εκείνη τη μέρα μόνο καφέ δεν ήπιαμε... Μόλις έκλεισε η πόρτα του σπιτιού του βρεθήκαμε στον καναπέ............. 'Οταν επέστρεψε στην πόλη που σπούδαζε σταματήσαμε να μιλάμε και νόμιζα πως με ξέχασε. Έτσι αποφάσισα να συνεχίσω τη ζωή μου με τον Ν. 'Οταν το έμαθε με πήρε τηλέφωνο και μου είπε πως δεν θέλει να σταθεί εμπόδιο στην ευτυχία μου και πως αν το θέλω θα εξαφανιστεί από τη ζωή μου. 'Οπως ήταν αναμενόμενο η σχέση μου με τον Ν. τελείωσε μέσα σε μία εβδομάδα και φρόντισα να του το πω αμέσως. Το ίδιο βράδυ συναντήθηκα με την παρέα μου για καφέ. Ήταν και αυτός εκεί.. Μπορεί να είμασταν 15 άτομα, αλλά εκείνος είχε μάτια μόνο για μένα και έγω γι' αυτόν. 'Οταν γύρισα σπίτι του έστειλα μήνυμα:

- "Είδες, πάλι ήρθες, έφυγες και εγώ είμαι πάλι μόνη μου.."

- "Και εγώ μόνος μου είμαι.."

- "Εγώ μόνη.. Εσύ μόνος.."

- "Ε δεν είμαστε και τόσο μόνοι εφόσον είμαστε μαζί..."

Αυτό ήταν! Από τότε ήμασταν αχώριστοι. Όποτε μπορούσε ερχόταν στην Αθήνα και όποτε μπορούσα πήγαινα εγώ να τον βρω. 'Ημασταν μαζί και πολύ ερωτευμένοι. Νόμιζα πως ζούσα μέσα σε ένα παραμύθι. Είχα βρει τον ιππότη μου... Αλλά στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν παραμύθια......

Είχε μάθει να παίζει με τις γυναίκες. Κάθε βράδυ να βγαίνει με άλλη και όχι μόνο.. Ήταν μόνο 19 χρονών και είχε ήδη πάει με 65 γυναίκες. Μαζί μου προσπάθησε να κάνει την πρώτη κανονική του σχέση. Και παρόλο που με αγαπούσε πολύ καταλάβαινα πως μια σχέση από απόσταση μαζί του δεν θα κρατούσε για πολύ καιρό.. 'Ετσι οταν οι καταστάσεις μας εμπόδιζαν να βλεπόμαστε συχνά, εκείνος άρχισε να αλλάζει. Σταμάτησε να με παίρνει τηλέφωνα μες τη νύχτα και να μου λέει πόσο πολύ με αγαπάει, σταμάτησε να κοιτάει τις φωτογραφίες μας, σταμάτησε να ζει μαζί μου...

Όταν εξαφανίστηκε τελείως, τον έπαιρνα συνεχώς τηλεφωνο αλλά εκείνος δεν απαντούσε. Επέμενα, ώσπου μια μέρα τον βρήκα. 'Ηταν πολύ ψυχρός, δεν ήταν εκείνος που είχα αγαπήσει. Το κλείσαμε λέγοντας του ότι δεν θα τον ξαναενοχλήσω ποτέ. Και εκείνος δεν ξαναεποικοινώνησε μαζί μου. Αργότερα έμαθα το λόγο. Ο "λόγος" ήταν ξανθός, με πράσινα μάτια, στα 17. 'Ενιωσα την καρδιά μου να μην χτυπάει πια και πως ποτέ δεν θα μπορούσα να ξαναερωτευτώ.

Τον άφησα πίσω μου όπως αφήνεις ένα κακό όνειρο που σε ξυπνά τρομοκρατημένη τα βράδια. Πρόχωρησα μπροστά, γνώρισα τον Μ. αλλά στο πρόσωπό του έβλεπα συνέχεια εκείνον. Ώσπου ήρθαν τα γενέθλια της Γ. Πήγα με τον Μ. και τότε τον είδα. Ήταν εκεί με την κοπέλα του. Εκείνη μόλις κατάλαβε ποια ήμουν, άρχισε να τρίβεται πάνω του και να του κολλάει σαν στρείδι. Η καρδιά μου, που νόμιζα πως είχε γιατρευτεί, άρχισε να αιμορραγεί ξανά. Σηκώθηκα και πήγα στην κουζίνα να κλάψω χωρίς να με δει κανείς. Εκείνος όμως με ακολούθησε, με αγκάλιασε από τους ώμους και μου εξηγούσε πως όταν αγαπάς κάτι τόσο πολύ δεν θέλεις με καμία δύναμη να το πληγώσεις. Γι' αυτό και μου έκρυψε τη νέα του σχέση. Φτηνές δικαιολογίες... Αλλά μόλις μου είπε πως με αγαπάει ακόμα σαν τρελός, τον τίναξα απο πάνω μου αηδιασμένη και του είπα να πάρει το "τσουλί" του και να φύγει. Με τράβηξε με δύναμη πάνω του, με φίλησε και ύστερα έφυγε. Βλέποντάς τον να φεύγει πλάνταξα στο κλάμα για τελευταία φορά για εκείνον.

Από τότε δεν επιδίωξα να ξαναμάθω γι' αυτόν. Όταν λοιπόν έμαθα ότι έκανε έρωτα με τη Γ., τους μίσησα και τους 2 τόσο πολύ.. Δεν πίστευα πως μπορούσα να μισήσω κάποιον τόσο. Πάτησα μέσα μου το πολυπόθητο delete και συνέχισα να ζω.

Έχουν περάσει 4 χρόνια από τότε. Τώρα έχω σχέση με ένα πολύ καλό παιδί, τον Κ., που πραγματικά με λατρεύει και εγώ τον αγαπώ πολύ. Αλλά ποτέ μου δεν ξέχασα εκείνον.. Το καλοκαίρι που ήμουν διακοπές με τον Κ. σε ένα νησί των Κυκλάδων τον συνάντησα. Ήταν με μια άλλη κοπέλα. Όταν με είδε τινάχτηκε πάνω σαν να είδε φάντασμα. Και είδε. Το φάντασμα της χαμένης μας αγάπης. Τον κοίταξα.. Ήταν πιο όμορφος από ποτέ.. Γύρισα την πλάτη μου σε εκείνον και μαζί και στο παρελθόν. Τώρα είμαι αλλού..........

Πάντα θα τον αγαπάω και θα τον νοιάζομαι. Και θα εύχομαι να είναι καλά, όπου και με όποια και αν είναι. Ξέρω πως δεν με έχει ξεχάσει, και ούτε πρόκειται.. Και θέλω να του πω κάτι τελευταίο: όπου και αν είσαι, ό,τι και αν κάνεις, να ξέρεις πως είσαι και είμαι το πεπρωμένο σου.. Και κάποια στιγμή θα ξανασυναντηθούμε............

V.