Ο "Ιδανικός"

Πως γνώρισα τον άντρα που αγαπώ.

Ήμουν ελεύθερη, από πολλές απόψεις. Δεν είχα σχέση, δεν έβλεπα κάποιον, ήμουν ήρεμη ψυχολογικά και περνούσα πολύ καλά με τον εαυτό μου. Στο τέλος του δευτέρου έτους, γνώρισα ένα αγόρι εντελώς τυχαία.

Είχαμε ξεμείνει με τη κολλητή μου, Α. σε μια περιοχή, για κάποιον λόγο. Της ήρθε η ιδέα να πάρει εναν γνωστό μας τον Γ, τηλέφωνο γιατί είχε μείνει εκεί κοντά, σε έναν φίλο του. Τελικά, τα παιδιά ήρθαν και μας πήραν για να πάμε για καφέ στο σπίτι. Μπαίνουμε στο πίσω κάθισμα. Γνωριστήκαμε. Τον έλεγαν Σ. Είχα μια παράξενη αίσθηση, μα δεν έδωσα και πολύ σημασία. Φτιάξαμε καφέ και συζητούσαμε στο σαλόνι του σπιτιού του. Μιλούσαμε για ώρες! Ξαφνικά καταλάβαμε ότι έπρεπε να είχαμε φύγει για τη σχολή γιατι η Α, είχε εργαστήριο. Την πήγε ένας φίλος του Σ με τη μηχανή για να φτάσει πιό γρήγορα. ο Σ, εγώ και το άλλο παιδί, που έπρεπε να τον αφήσουμε κάπου, φύγαμε με το αμάξι του πρώτου. Δεν άργησε η στιγμή που μείναμε μόνοι. Ένιωθα λίγο αμήχανα μα και σαν γνώριμα! Πήγαμε για καφέ με όλη την παρέα μου από τη σχολή. Όλο το απόγευμα κοιταζόμασταν, έντονες ματιές μα και χαμόγελα... Περάσαμε όλη τη μέρα μαζί, ώσπου ήρθε το βραδάκι και με γύρισε σπίτι μου. Δεν είπαμε τίποτα, ούτε ανταλάξαμε κινητά ή κάτι τέτοιο. Έφυγα και έκλεισα την πόρτα λέγοντας μόνο καληνύχτα.

Λίγες ώρες αργότερα, ακούω το κινητό μου να χτυπά. Μήνυμα. Ήταν αυτός. "Συγγνώμη αν ενοχλώ, πήρα τον αριθμό σου από τον Γ. Ήθελα να σου πω οτι πέρασα πολύ όμορφα σήμερα". Δεν περίμενα με τίποτα αυτό που έγινε. Ένιωθα όλη την έλξη αλλά δεν ήθελα να το πιστέψω γιατί φοβόμουν. Κι έτσι παρέμεινε. Έμενα επιφυλακτική, παρόλη την χαρά μου, ας πούμε. Την επόμενη μέρα, βρεθήκαμε στο σπίτι μου να βλέπουμε ταινία, οι τέσσερις μας, η Α, ο Γ, ο Σ κι εγώ. Όπως είναι λογικό η Α. και ο Γ μας άφησαν μόνους για τους δικούς τους λόγους και κλείστηκαν στα ιδιάιτερα διαμερίσματα του σπιτιού! Μείναμε να προσπαθούμε να δούμε την ταινία. Είχα κάθήσει στην άκρη του καναπέ, και δεν μπορούσε ο καημένος να κάνει κινήσεις! Είχε πολύ πλάκα, αλλά τελικά ενέδωσα! Περάσαμε τη νύχτα μαζί μόνο με φιλιά. Δεν ήθελα να κάνω έρωτα από τη πρώτη στιγμή μαζί του γιατί φοβόμουν μην είναι όλο ψεύτικο. Το πρωί τα αγόρια έφυγαν, και έμεινα με την Α. Δεν είχε περάσει πολύ ώρα και μου έστειλε μήνυμα, " Ακόμα μυρίζω το αρωμα σου επάνω μου, δεν θέλω να φύγει". Τρελάθηκα! Ήταν τόσο καλός μαζί μου που ακόμα φοβόμουν. Δεν ήθελα να πέσω με τα μούτρα μην πληγωθώ. Επιπλέον δεν πίστευα οτι θα μου άξιζε να βρω κάτι "καλό". Έπειτα από όσα είχα περάσει με τρόμαζε η ευτυχία. Περίμενα λοιπόν να δω πως θα εξελιχθεί.

Προσπαθούσε να με διεκδηκήσει με τον πιο όμορφο τρόπο. Με έκανε να νιώθω πολύ όμορφα, ώσπου κάναμε έρωτα. Ήταν οτι πιο μαγικό έχω ζήσει. Γίναμε ζευγάρι. Ένα πολύ ευτυχισμένο ζευγάρι. Αρχικά πήγαινα στο σπίτι του κάποιες μέρες, αλλά ακόμα έμενα στο δικό μου. Είχα πάρει μερικά πράγματά μου στο σπίτι του. Περνούσαμε ονειρεμένα, και σιγά σιγά έμεινα κοντά του όλο πιο συχνά. Όταν έμαθαν ο γονείς μου για τη σχέση μου και εφόσον έβλεπαν πόσο ευτυχισμένη και ικανοποιημένη ήμουν από τη ζωή μου, συμφώνησαν να πάω να μείνω μαζί του. Έχουν περάσει τρία χρόνια και ζούμε μαζί. Είμαστε ακόμα ερωτευμένοι. Αγαπιόμαστε και ξέρουμε ο ένας τον άλλον στον υπερβολικό βαθμό. Μου έχει φερθεί πραγματικά τέλεια. Δεν λέω, είχαμε τσακωμούς κατά καιρούς, κάποιες δόσεις ζήλειας και από τους δύο, μα και ίντριγκες και διαφορές. Όμως μέσα από αυτά, με έκανε καλύτερο άνθρωπο. Με έκανε να αντιμετωπίζω τα προβλήματα μου κατά πρόσωπο, να καταλάβω οτι η ζωή είναι μικρή και πως πρέπει να τη ζούμε όσο πιο όμορφα και δυνατά μπορούμε. Έχουμε κάνει πολλά ταξίδια, έχουμε περάσει ατελείωτες ώρες συζητήσεων για όλα τα θέματα που μπορείς να σκεφτείς. Δεν λέω πως είναι ιδανικός. Ούτε τέλειος. Έχει ψεγάδια, όπως έχω κι εγώ, και όλοι μας. Μα τον αγαπώ με αυτά, κι εκείνος εμένα. Μου αρέσουν τα ελαττώματά του, γιατί είναι αυτός.

Το πρόβλημα είναι ότι πρέπει να ζήσουμε για ένα χρόνο χωριστά. Έχει φύγει λόγο δουλειάς και μένω στο σπίτι του. Γράφω στον καναπέ του, βλέπω τις φωτογραφίες μας και μου λείπει. Είχα μάθει να τα κάνω όλα μαζί του και μου φαίνεται πολύ παράξενο. Μα θα κάνω υπομονή ώσπου να βρεθούμε ξανά και να ζήσουμε μαζί μέχρι, και αν ποτέ, τελειώσει αυτό το όνειρο!

S. 

Ο "Κολλητός"

Σεπτέμβρης 1999: Πρώτη μέρα, της πρώτης χρονιάς στο γυμνάσιο. Παιδιά που τρέχουν πάνω κάτω στο προαύλιο, παιδιά που συζητούν σε παρέες εδώ και εκεί. Το κουδούνι χτυπάει και μπαίνουμε όλοι στη σειρά για τον αγιασμό. Και τότε τους είδα: ένα αγόρι και ένα κορίτσι, που τα κεφάλια τους εξείχαν από τα υπόλοιπα παιδιά. Και οι 2 ξανθοί, με σκούρα μπλε μάτια στο χρώμα του καθαρού νυχτερινού ουρανού. 2 παιδιά που σίγουρα δεν περνούσαν απαρατήρητα..

Η σχολική χρονιά ξεκίνησε για τα καλά. Στη χορωδία, έπιασα φιλίες με το ψηλό ξανθό κορίτσι, την Τ. Εκείνη με γνώρισε αμέσως στον αδερφό της τον Σ. Από την πρώτη στιγμή που τον είδα, τον ερωτεύτηκα. Όπως μόνο ένα κοριτσάκι 12 χρόνων μπορεί να ερωτευτεί. Ήταν όμορφος σαν άγγελος, με τα ξανθά του μαλλιά και τα μπλε του μάτια. Λίγο απόμακρος και σοβαρός, κάτι που τον έκανε ακόμα πιο μοναδικό στα μάτια μου, εφόσον τον έκανε να ξεχωρίζει ανάμεσα στους συμμαθητές του. Ο πρώτος μου έρωτας...... Με τον καιρό, εγώ και η Τ. γίναμε αχώριστες. Όπου και αν πηγαίναμε, ο Σ. ερχόταν πάντα μαζί μας. Αγαπούσε τόσο πολύ τη δίδυμη αδερφή του, που δεν ήθελε να την αφήνει μόνη ούτε στιγμή. Όποτε ήταν κοντά μου, ένιωθα την καρδιά μου να ξεχειλίζει από ευτυχία. Ήθελα να είμαι συνεχώς κοντά του, να τον βλέπω, να του μιλάω.. Όσο περνούσαν τα χρόνια, άρχισε να αγαπάει και έμενα σαν τη μικρή του αδερφή. Εγώ όμως επιθυμούσα μια άλλη αγάπη από αυτόν, εφόσον κάθε στιγμή που περνούσε, ένιωθα πως τον αγαπούσα όλο και περισσότερο. Ήμουν όμως ικανοποιημένη έστω και από αυτή τη φιλική αγάπη, γιατί στα χρόνια της αθωότητας, ακόμα και μια φιλική αγκαλιά από το αγόρι που αγαπάμε μας κάνει να ξεχειλίζουμε από ευτυχία..

Ο καιρός περνούσε και πήγαμε στο λύκειο. Ο Σ., η Τ. και εγώ ήμασταν σαν οικογένεια. Δεν του είχα πει ακόμα πως ένιωθα για εκείνον. Φοβόμουν τόσο πολύ μήπως χαλάσει η φιλία μας και τον χάσω από τη ζωή μου.. Και στη σκέψη πως μπορεί να του άρεσε κάποια άλλη, έτρεμα σαν το φύλλο. Η στιγμή αυτή δεν άργησε να έρθει. Στην παρέα μας προστέθηκε και η Κ., η κοπέλα του Σ. Μόλις τους είδα αγκαλιασμένους ένιωσα τον κόσμο μου να γκρεμίζεται. Τον ήθελα ακόμα πιο πολύ, τον ήθελα όσο τίποτα άλλο. Φαινόταν τόσο χαρούμενος, χαιρόμουν που τον έβλεπα ευτυχισμένο, αλλά αυτή η χαρά πάλευε συνεχώς με το συναίσθημα της απώλειας. Γιατί τον είχα χάσει. Κάποια άλλη τον είχε πάρει από εμένα. Ήξερα όμως ότι ο Σ. δεν έπρεπε να καταλάβει τίποτα. Και από τότε ξεκίνησα να υποκρίνομαι... Να υποκρίνομαι πως όλα ήταν μια χαρά όταν το ζευγάρι φιλιόταν μπροστά μου. Να υποκρίνομαι την άνετη όταν η Κ. μου μιλούσε για το πόσο πολύ τον αγαπούσε. Να υποκρίνομαι συνέχεια ότι είμαι καλά και δεν με πονάει όλη αυτή η κατάσταση. Μια συνεχή υποκρισία..

Τα παιδιά τελείωσαν το σχολείο (εγώ είμαι ένα χρόνο μικρότερη), ο Σ. πέρασε στην Κρήτη και η Τ. έφυγε για να σπουδάσει στο εξωτερικό. Παρόλο που δεν ήταν στην Αθήνα, συνέχισε να έχει σχέση με την Κ. Εφόσον δεν τους έβλεπα συχνά μαζί, ο πόνος άρχισε να απαλύνεται. Και έτσι γνώρισα τον Φ. Τον ερωτεύτηκα τρελά και ξέχασα για λίγο τον άλλον. Όταν όμως ανέβηκε στην Αθήνα και γνώρισε τον Φ., κατάλαβα πως κάτι δεν πήγαινε καλά. Δεν ήθελε να ξαναβγεί μαζί μας γιατί δεν τον είχε πάρει με καλό μάτι. Έτσι είπε τουλάχιστον. Στεναχωρήθηκα πολύ τότε. Αλλά ούτε μια στιγμή δεν μου πέρασε από το νου πως ο Σ. είχε αρχίσει να αισθάνεται για μένα μια αγάπη που έβλεπε πως δεν ήταν και τόσο φιλική.

Από τότε δεν συμπάθησε ποτέ καμία μου σχέση. Σε όλους έβρισκε ελαττώματα, κανείς δεν ήταν άξιος για να σταθεί στο πλάι μου. Τον έβλεπα να αλλάζει, να μεγαλώνει, να ωριμάζει.. Με έβλεπε να γίνομαι         γυναίκα.. Τον αγαπούσα περισσότερο από ποτέ..... Έπρεπε κάτι να κάνω. Είχα χωρίσει ξανά, η καρδιά μου ήταν τσακισμένη. Είχε χωρίσει και αυτός μετά από πολλά χρόνια σχέσης με την Κ. και ήταν χάλια.  Αυτή ήταν η ευκαιρία μου... Βρεθήκαμε σπίτι του. Εγώ να κλαίω για την τσακισμένη μου καρδιά, αυτός να με χαϊδεύει για να με παρηγορήσει.. Το φιλί του στο λαιμό μου και μετά στα χείλη μου ένιωσα πως μου έκαιγε το δέρμα. Εκείνο το βράδυ κάναμε παθιασμένο έρωτα. Τα συναισθήματα που ήταν καλά σφραγισμένα τόσα χρόνια και από τους 2 βγήκαν στην επιφάνεια. Είχαμε χημεία, ήμασταν ένα.. Αλλά δυστυχώς, ήμασταν και φίλοι.. Και την επόμενη μέρα κάναμε και οι 2 σαν να μην συνέβει τίποτα μεταξύ μας.

Από τότε είμαστε ακόμα πιο δεμένοι. Αγαπάμε ο ένας τον άλλο με μια αγάπη δυνατή, κάτι περισσότερο από φιλική αλλά μάλλον και κάτι λιγότερο από ερωτική. Μπορεί να περνούν συνεχώς από τη ζωή μας άλλοι άνθρωποι, να είμαστε και οι 2 σε σχέση, όμως μερικές φορές η καρδιά δεν μπορεί να ελέγξει το σώμα.. Και τότε πάλι γινόμαστε ένα, κάθε φορά και με περισσότερο πάθος. Το ξέρουμε και οι 2 πως δεν είναι σωστό. Αλλά όταν συναντιόμαστε μόνοι μας το μυαλό δεν υπακούει.. Με θέλει, τον θέλω και φαίνεται στην έκρηξη που γίνεται μόλις ενώνονται τα κορμιά μας. Με όποιον και αν είμαι, πιάνω τον εαυτό μου να αγαπάει τον Σ. περισσότερο από τον φίλο μου. Και κάθε φορά αισθάνομαι ενοχές για μια αγάπη που ξεκίνησε τόσο αγνή και τώρα είμαι αναγκασμένη να κρύβω από όλους μήπως την θεωρήσουν ρυπαρή και πρόστυχη. Γιατί κανείς δεν πρόκειται να καταλάβει τον έρωτα που υπάρχει ανάμεσα σε δύο φίλους.

Αυτή τη στιγμή ο Σ. μου έχει δηλώσει πως με αγαπάει σαν τρελός, δεν μπορεί να ζήσει χωρίς εμένα και πως χωρίζει για να είναι μαζί μου για πάντα. Και αντί να χαίρομαι που τα συναισθήματα μου δεν είναι μονόπλευρα, φοβάμαι. Μήπως όλα είναι ένα παιχνίδι και χάσω. Δεν θα αντέξω να με πληγώσει αυτός ο άνθρωπος, είναι πάνω από τις δυνάμεις μου. Δεν θα μπορέσω να αγαπήσω ξανά κάποιον άλλο όπως αγάπησα αυτόν και το ξέρω. Δεν ξέρω τι να κάνω. Είναι ένα μεγάλο ρίσκο, που ίσως τελικά αξίζει να πάρω....

Υ.Γ.: Η ιστορία με τον Σ. κρατάει 11 χρόνια. Και ακόμη καλά καλά δεν έχει ξεκινήσει τίποτα. Είναι σίγουρα μια ιστορία που θα έχει και συνέχεια........... Και ελπίζω και happy end...

V.

Ο "Ζηλιάρης"

Είχε ήδη ξεκινήσει το 2ο έτος της σχολής.. Όταν τον πρωτοείδα απόρησα πώς και δεν τον είχα προσέξει την προηγούμενη χρονιά.. Ψηλός, ξανθός, με ωραίο χαμόγελο και υπέροχα πράσινα μάτια.. Μία μέρα, γυρνώντας σπίτι, τον συνάντησα στην περιοχή που μένω. Ήταν με μία κυρία και κοιτούσε μία βιτρίνα με παπούτσια. Σκέφτηκα φευγαλέα να του μιλήσω αλλά δεν το έκανα.. Μετά από λίγες μέρες τον είδα να κάθεται στο κυλικείο της σχολής και τα βλέμματά μας συναντήθηκαν.. Δεν γινόταν να μην του μιλήσω.. Παρόλο που δεν ήταν μόνος του αλλά με ένα φίλο του πήγα και του έπιασα κουβέντα για το ότι τον είχα δει τις προάλλες στην περιοχή μου και μου είπε ότι εκεί μένει. Δεν ήταν από την Αθήνα, το οποίο φαινόταν και από την προφορά του άλλωστε (το λιιι μου και το νιιι μου στολίιιιζουν τη φωνιιιιή μου), αλλά είχε νοικιάσει εκεί σπίτι γιατί ήταν κοντά στο μετρό. Αρχίσαμε να μιλάμε, για τη σχολή κυρίως, και τελικά ανταλλάξαμε τηλέφωνα για να πηγαίναμε για καφέ αφού μέναμε κοντά. Η συζήτηση πήγε και στις σχέσεις και μου είπε ότι είχε χωρίσει πρόσφατα.

Το ίδιο απόγευμα του έστειλα μήνυμα:

-Καλησπέρα! Τι κάνεις; Ελπίζω να μην ενοχλώ..

-Τώρα που έστειλες καλύτερα.. Όχι δεν ενοχλείς.

Συνεχίσαμε να ανταλλάσουμε μηνύματα και είπαμε να βρεθούμε την επόμενη μέρα στη σχολή. Τα λέγαμε, λοιπόν, στη σχολή σχεδόν καθημερινά και μετά από μερικές μέρες είπαμε να πάμε σινεμά. Είδαμε την ταινία "Το φιλί της Ζωής".. και ήταν και για μας έτσι, ένας έρωτας από το πουθενά..

Περνούσαμε όμορφα αλλά αρχίσαμε να μαλώνουμε από πολύ νωρίς. Ο ένας λόγος ήταν ότι είχα την εντύπωση ότι ήταν ακόμη κολλημένος με την πρώην του. Και για την ακρίβεια δεν ήταν μόνο εντύπωση. Μου μιλούσε αρκετές φορές γι' αυτήν, με είχε φωνάξει με το όνομά της και είχε στον υπολογιστή του φωτογραφίες της .... που ήταν γυμνή...!! Μαλώσαμε, τις έσβησε, και τελικά το προσπέρασα.. Ειδικά όταν άρχισε να δείχνει ότι με ερωτεύεται το έλεγα μόνο για να τον πειράξω..

Αλλά τελικά το πρόβλημα δεν ήταν η πρώην του.. Αλλά το μικρό πράσινο τερατάκι που λέγεται ΖΗΛΕΙΑ.. Και δυστυχώς, στην περίπτωσή του δεν ήταν καθόλου μικρό. Με ήθελε αποκλειστικά για εκείνον. Να μην ασχολούμαι ούτε με τα μαθήματα ούτε με τις φίλες μου ούτε με τα "συνδικαλιστικά" της σχολής που τότε ασχολιόμουν... Και ζήλευε και τη σκιά του. Αρσενικό κουνούπι να πετούσε, που λέει ο λόγος, με ρωτούσε αν το ξέρω, από πού και γιατί με κοιτάει..Δεν ήθελε καν να βάφομαι γιατί έλεγε θα με κοιτάνε όλοι!! Δεν ήθελε να βγαίνω με τις κολλητές μου για να μην μας την πέφτουν!!! Και προφανώς συνέχίζαμε να μαλώνουμε, να θυμώνουμε και να γκρινιάζουμε..

Μόνο όταν φεύγαμε από την Αθήνα και είμασταν μακριά από όλους και από όλα ήμασταν καλά. Για την ακρίβεια όταν φεύγαμε ήμασταν πιο καλά από καλά! Ήταν ρομαντικός, ευαίσθητος, ερωτικός, με πρόσεχε, με φρόντιζε..  Ένοιωθα ότι όλος του ο κόσμος ήμουν εγώ.. Όμως όταν γυρνούσαμε στην Αθήνα ο εφιάλτης ξαναάρχιζε. Μαλώναμε όταν δεν σήκωνα αμέσως το τηλέφωνο (ενώ ήξερε ότι είμαι σπίτι με τους δικούς μου και είχα δουλειές), μαλώναμε όταν δεν του έστελνα κάθε μισή ώρα μήνυμα.. μαλώναμε.. μαλώναμε... μαλώναμε.. Ήταν τόσο πιεστικός που δεν με άφηνε καν να του δείξω το ενδιαφέρον και την αγάπη μου.

Τους τελευταίους μήνες η σχέση μας ένοιωθα να με πνίγει και η ζωή μου να πηγαίνει πίσω.. Είχα χαθεί από όλους, φίλες, παρέες, σχολή... Πήγαινα το πρωί σπίτι του, κάναμε sex και μετά εγώ κοιμόμουν και εκείνος έπαιζε στον υπολογιστή. Και μετά μαλώναμε.. Ξανά και ξανά.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά στα γενέθλιά μου είχα βγάλει την παρέα μου σε ενα μαγαζί να το γιορτάσουμε. Επειδή λοιπόν δεν ασχολιόμουν όλη την ώρα μαζί του και επειδή χόρευα και με τα άλλα παιδιά σηκώθηκε και έφυγε.. Άρχισα να κλαίω στο ίδιο μου το πάρτυ.. Τότε κατάλαβα ότι δεν πήγαινε άλλο και ότι είχε έρθει η ώρα να χωρίσουμε.. Εκείνο το βράδυ χωρίσαμε αλλά μετά από λίγες μέρες τα ξαναβρήκαμε γιατι μου είπε ότι έπρεπε να δώσουμε άλλη μία ευκαιρία στη σχέση μας. Αν και σκεφτόμουν ότι ο άνθρωπος δεν αλλάζει, πόσο μάλλον από τη μία μέρα στην άλλη, αποφάσισα να μας δώσω άλλη μία ευκαιρία.

Είχα όμως δίκιο.. Τα πράγματα δεν βελτιώθηκαν και έτσι μετά από ένα μήνα έδωσα το οριστικό τέλος.. Για αρκετό καιρό με παρακαλούσε να τα ξαναβρούμε και αρκετές φορές σκέφτηκα να γυρίσω πίσω. Από την άλλη καταλάβαινα ότι είχα χάσει τον εαυτό μου, τους φίλους μου, τα μαθήματά μου.

Το ξέρω ότι με αγάπησε πολύ όπως και εγώ εκείνον. Αν δεν ήταν τόσο πιεστικός και ζηλιάρης ίσως να ήμασταν ακόμα μαζί. Μετά από καιρό που τον είδα με την καινούρια του σχέση δεν μπορώ να πω ότι δεν ζήλεψα και καθόλου.. Αλλά χάρηκα πολύ γι' αυτόν, που ήταν καλά με την καινούρια του φίλη, γιατί ήταν καλό παιδί αλλά όχι για μένα...

Α.