Ο "Κολλητός"

Σεπτέμβρης 1999: Πρώτη μέρα, της πρώτης χρονιάς στο γυμνάσιο. Παιδιά που τρέχουν πάνω κάτω στο προαύλιο, παιδιά που συζητούν σε παρέες εδώ και εκεί. Το κουδούνι χτυπάει και μπαίνουμε όλοι στη σειρά για τον αγιασμό. Και τότε τους είδα: ένα αγόρι και ένα κορίτσι, που τα κεφάλια τους εξείχαν από τα υπόλοιπα παιδιά. Και οι 2 ξανθοί, με σκούρα μπλε μάτια στο χρώμα του καθαρού νυχτερινού ουρανού. 2 παιδιά που σίγουρα δεν περνούσαν απαρατήρητα..

Η σχολική χρονιά ξεκίνησε για τα καλά. Στη χορωδία, έπιασα φιλίες με το ψηλό ξανθό κορίτσι, την Τ. Εκείνη με γνώρισε αμέσως στον αδερφό της τον Σ. Από την πρώτη στιγμή που τον είδα, τον ερωτεύτηκα. Όπως μόνο ένα κοριτσάκι 12 χρόνων μπορεί να ερωτευτεί. Ήταν όμορφος σαν άγγελος, με τα ξανθά του μαλλιά και τα μπλε του μάτια. Λίγο απόμακρος και σοβαρός, κάτι που τον έκανε ακόμα πιο μοναδικό στα μάτια μου, εφόσον τον έκανε να ξεχωρίζει ανάμεσα στους συμμαθητές του. Ο πρώτος μου έρωτας...... Με τον καιρό, εγώ και η Τ. γίναμε αχώριστες. Όπου και αν πηγαίναμε, ο Σ. ερχόταν πάντα μαζί μας. Αγαπούσε τόσο πολύ τη δίδυμη αδερφή του, που δεν ήθελε να την αφήνει μόνη ούτε στιγμή. Όποτε ήταν κοντά μου, ένιωθα την καρδιά μου να ξεχειλίζει από ευτυχία. Ήθελα να είμαι συνεχώς κοντά του, να τον βλέπω, να του μιλάω.. Όσο περνούσαν τα χρόνια, άρχισε να αγαπάει και έμενα σαν τη μικρή του αδερφή. Εγώ όμως επιθυμούσα μια άλλη αγάπη από αυτόν, εφόσον κάθε στιγμή που περνούσε, ένιωθα πως τον αγαπούσα όλο και περισσότερο. Ήμουν όμως ικανοποιημένη έστω και από αυτή τη φιλική αγάπη, γιατί στα χρόνια της αθωότητας, ακόμα και μια φιλική αγκαλιά από το αγόρι που αγαπάμε μας κάνει να ξεχειλίζουμε από ευτυχία..

Ο καιρός περνούσε και πήγαμε στο λύκειο. Ο Σ., η Τ. και εγώ ήμασταν σαν οικογένεια. Δεν του είχα πει ακόμα πως ένιωθα για εκείνον. Φοβόμουν τόσο πολύ μήπως χαλάσει η φιλία μας και τον χάσω από τη ζωή μου.. Και στη σκέψη πως μπορεί να του άρεσε κάποια άλλη, έτρεμα σαν το φύλλο. Η στιγμή αυτή δεν άργησε να έρθει. Στην παρέα μας προστέθηκε και η Κ., η κοπέλα του Σ. Μόλις τους είδα αγκαλιασμένους ένιωσα τον κόσμο μου να γκρεμίζεται. Τον ήθελα ακόμα πιο πολύ, τον ήθελα όσο τίποτα άλλο. Φαινόταν τόσο χαρούμενος, χαιρόμουν που τον έβλεπα ευτυχισμένο, αλλά αυτή η χαρά πάλευε συνεχώς με το συναίσθημα της απώλειας. Γιατί τον είχα χάσει. Κάποια άλλη τον είχε πάρει από εμένα. Ήξερα όμως ότι ο Σ. δεν έπρεπε να καταλάβει τίποτα. Και από τότε ξεκίνησα να υποκρίνομαι... Να υποκρίνομαι πως όλα ήταν μια χαρά όταν το ζευγάρι φιλιόταν μπροστά μου. Να υποκρίνομαι την άνετη όταν η Κ. μου μιλούσε για το πόσο πολύ τον αγαπούσε. Να υποκρίνομαι συνέχεια ότι είμαι καλά και δεν με πονάει όλη αυτή η κατάσταση. Μια συνεχή υποκρισία..

Τα παιδιά τελείωσαν το σχολείο (εγώ είμαι ένα χρόνο μικρότερη), ο Σ. πέρασε στην Κρήτη και η Τ. έφυγε για να σπουδάσει στο εξωτερικό. Παρόλο που δεν ήταν στην Αθήνα, συνέχισε να έχει σχέση με την Κ. Εφόσον δεν τους έβλεπα συχνά μαζί, ο πόνος άρχισε να απαλύνεται. Και έτσι γνώρισα τον Φ. Τον ερωτεύτηκα τρελά και ξέχασα για λίγο τον άλλον. Όταν όμως ανέβηκε στην Αθήνα και γνώρισε τον Φ., κατάλαβα πως κάτι δεν πήγαινε καλά. Δεν ήθελε να ξαναβγεί μαζί μας γιατί δεν τον είχε πάρει με καλό μάτι. Έτσι είπε τουλάχιστον. Στεναχωρήθηκα πολύ τότε. Αλλά ούτε μια στιγμή δεν μου πέρασε από το νου πως ο Σ. είχε αρχίσει να αισθάνεται για μένα μια αγάπη που έβλεπε πως δεν ήταν και τόσο φιλική.

Από τότε δεν συμπάθησε ποτέ καμία μου σχέση. Σε όλους έβρισκε ελαττώματα, κανείς δεν ήταν άξιος για να σταθεί στο πλάι μου. Τον έβλεπα να αλλάζει, να μεγαλώνει, να ωριμάζει.. Με έβλεπε να γίνομαι         γυναίκα.. Τον αγαπούσα περισσότερο από ποτέ..... Έπρεπε κάτι να κάνω. Είχα χωρίσει ξανά, η καρδιά μου ήταν τσακισμένη. Είχε χωρίσει και αυτός μετά από πολλά χρόνια σχέσης με την Κ. και ήταν χάλια.  Αυτή ήταν η ευκαιρία μου... Βρεθήκαμε σπίτι του. Εγώ να κλαίω για την τσακισμένη μου καρδιά, αυτός να με χαϊδεύει για να με παρηγορήσει.. Το φιλί του στο λαιμό μου και μετά στα χείλη μου ένιωσα πως μου έκαιγε το δέρμα. Εκείνο το βράδυ κάναμε παθιασμένο έρωτα. Τα συναισθήματα που ήταν καλά σφραγισμένα τόσα χρόνια και από τους 2 βγήκαν στην επιφάνεια. Είχαμε χημεία, ήμασταν ένα.. Αλλά δυστυχώς, ήμασταν και φίλοι.. Και την επόμενη μέρα κάναμε και οι 2 σαν να μην συνέβει τίποτα μεταξύ μας.

Από τότε είμαστε ακόμα πιο δεμένοι. Αγαπάμε ο ένας τον άλλο με μια αγάπη δυνατή, κάτι περισσότερο από φιλική αλλά μάλλον και κάτι λιγότερο από ερωτική. Μπορεί να περνούν συνεχώς από τη ζωή μας άλλοι άνθρωποι, να είμαστε και οι 2 σε σχέση, όμως μερικές φορές η καρδιά δεν μπορεί να ελέγξει το σώμα.. Και τότε πάλι γινόμαστε ένα, κάθε φορά και με περισσότερο πάθος. Το ξέρουμε και οι 2 πως δεν είναι σωστό. Αλλά όταν συναντιόμαστε μόνοι μας το μυαλό δεν υπακούει.. Με θέλει, τον θέλω και φαίνεται στην έκρηξη που γίνεται μόλις ενώνονται τα κορμιά μας. Με όποιον και αν είμαι, πιάνω τον εαυτό μου να αγαπάει τον Σ. περισσότερο από τον φίλο μου. Και κάθε φορά αισθάνομαι ενοχές για μια αγάπη που ξεκίνησε τόσο αγνή και τώρα είμαι αναγκασμένη να κρύβω από όλους μήπως την θεωρήσουν ρυπαρή και πρόστυχη. Γιατί κανείς δεν πρόκειται να καταλάβει τον έρωτα που υπάρχει ανάμεσα σε δύο φίλους.

Αυτή τη στιγμή ο Σ. μου έχει δηλώσει πως με αγαπάει σαν τρελός, δεν μπορεί να ζήσει χωρίς εμένα και πως χωρίζει για να είναι μαζί μου για πάντα. Και αντί να χαίρομαι που τα συναισθήματα μου δεν είναι μονόπλευρα, φοβάμαι. Μήπως όλα είναι ένα παιχνίδι και χάσω. Δεν θα αντέξω να με πληγώσει αυτός ο άνθρωπος, είναι πάνω από τις δυνάμεις μου. Δεν θα μπορέσω να αγαπήσω ξανά κάποιον άλλο όπως αγάπησα αυτόν και το ξέρω. Δεν ξέρω τι να κάνω. Είναι ένα μεγάλο ρίσκο, που ίσως τελικά αξίζει να πάρω....

Υ.Γ.: Η ιστορία με τον Σ. κρατάει 11 χρόνια. Και ακόμη καλά καλά δεν έχει ξεκινήσει τίποτα. Είναι σίγουρα μια ιστορία που θα έχει και συνέχεια........... Και ελπίζω και happy end...

V.