Ο "Ακατανόητος"

Με τον Β. γνωριστήκαμε μέσω facebook. Είχαμε κάποιους κοινούς φίλους και όταν αρχίσαμε να μιλάμε είδαμε ότι πηγαίναμε στο ίδιο γυμνάσιο αλλά εκείνος ήταν 2 χρόνια μεγαλύτερος και δεν είχαμε βρεθεί ποτέ σε κοινή παρέα. Πριν αποφασίσουμε να βγούμε μιλούσαμε αρκετό καιρό. Εκείνη την περίοδο έβγαινα με ένα άλλο παιδί αλλά ήταν μια χλιαρή σχέση. Κάθε μέρα ανυπομονούσα να γυρίσω σπίτι μετά τη σχολή ή τη δουλειά για να μιλήσω μαζί του. Μιλούσαμε με τις ώρες για τα πάντα.. για τους φίλους μας, για τα όνειρά μας, για τα κοινά ή μη ενδιαφέροντά μας.. Ήταν σαν να τον γνωρίζω από χρόνια χωρίς να έχουμε καν βγει. Σιγά σιγά ανταλλάξαμε και τηλέφωνα και μιλούσαμε και από εκεί.

Μετά από δύο μήνες αποφασίσαμε να πάμε για καφέ. Δεν ήταν αυτό που λέμε έρωτας με την πρώτη ματιά αλλά από την πρώτη στιγμή ένοιωσα πολύ οικεία, πολύ φιλικά. 'Ηταν ένας πολύ κλειστός χαρακτήρας και μου φαινόταν πολύ ενδιαφέρον να προσπαθήσω να τον προσεγγίσω.. Στην αρχή του "ραντεβού" νοιώθαμε λίγο αμήχανα αλλά όσο παιρνούσε η ώρα περνούσα όλο και πιο όμορφα. Επειδή, όπως προείπα, ήμουν με κάποιον άλλο σκεφτόμουν ότι θα μπορούσαμε να γίνουμε φίλοι. Παρ' όλα αυτά δεν του είπα ότι ήμουν με άλλον.. Τότε δεν ήξερα ούτε εγώ το λόγο.

'Ενα από τα κοινά ενδιαφέροντά μας ήταν οι εκδρομές και τα ταξίδια. Έτσι αποφασίσαμε να πάμε εκδρομή για δεύτερο ραντεβού και περάσαμε υπέροχα! Τους επόμενους τρεις μήνες βγαίναμε για καφέ, πηγαίναμε βόλτες, μιλούσαμε στο msn, στο τηλέφωνο, βρισκόμασταν έστω για ένα τσιγάρο μετά τη δουλειά Ενδιάμεσα είχα χωρίσει και με το άλλο παιδί και είχα αρχίσει να αισθάνομαι διάφορα για τον Β. Είχα αρχίσει να στενοχωριέμαι όταν δεν μιλούσαμε ή δεν βρισκόμασταν και ακόμα δεν είχα καταλάβει το λόγο... Όταν συνειδητοποίησα ότι τον είχα ερωτευτεί δεν ήξερα τι πρέπει να κάνω. Σκεφτόμουν ότι ίσως δεν πρέπει να τον σκέφτομαι έτσι γιατί θα χαλούσαμε τη "φιλία" μας και νόμιζα ότι δεν με βλέπει ερωτικά..

Μετά από λίγο καιρό είχαμε πάει για ένα ποτό και επιστρέφοντας φιληθήκαμε και από τότε είμασταν μαζί.  Ένοιωσα την καρδιά μου να χτυπάει τόσο δυνατά, τα χέρια μου να ιδρώνουν.. να γεμίζω από αυτό το συναίσθημα που λέγεται ευτυχία. Οι επόμενοι μήνες ήταν υπέροχοι!! Περνούσαμε πολύ όμορφα σε όλες τις στιγμές μας..κάναμε έρωτα με όλη τη σημασία της λέξης!! Γινόμασταν Ένα..

Παρόλο το φόρτο εργασίας μου πηγαίναμε εκδρομές και κάναμε διάφορα πράγματα μαζί. Δεν λέω ότι ήταν όλα ρόδινα..Καμιά φορά μαλώναμε αλλά όλες οι σχέσεις έχουν κάποιους τσακωμούς και ζήλιες. Εμένα ακόμα και οι τσακωμοί μας μου άρεσαν. Μετά από 2 μήνες που ήμασταν μαζί πήγαμε διακοπές, είχε έρθει και το καλοκαίρι άλλωστε. Ένα βράδυ που καθόμασταν στην παραλία του είπα ότι τον αγαπάω. Εκείνος μου απάντησε ότι δεν ξέρει τι σημαίνει αγάπη και ότι κάθε άνθρωπος την αντιλαμβάνεται διαφορετικά. Του είπα ότι δεν με ενδιέφερε αν θα μου το έλεγε γιατί το ένοιωθα. Και πραγματικά το ένοιωθα. Να πλημμυρίζω από την αγάπη μας..

Ο καιρός κυλούσε και ένοιωθα συνέχεια ερωτευμένη μαζί του.. Και άρχισα να κάνω όνειρα για το μέλλον. Εκείνος όμως μου είπε ότι επειδή δεν είχε ζήσει τη ζωή του ίσως κάποια στιγμή χωρίζαμε για να τη ζήσει. Άλλες φορές συμμετείχε και συμπλήρωνε τα όνειρά μου... Μου έγραψε και τραγούδι για τα γεννέθλιά μου ευχαριστώντας με μέσα από αυτό που υπήρχα στη ζωή του...

Δυστυχώς όμως όλες οι ωραίες ιστορίες δεν έχουν καλό τέλος στην πραγματική ζωή. Σιγά σιγά οι τσακωμοί άρχισαν να αυξάνονται. Επειδή δεν μπορούσε κι όλας να βρει μια σταθερή δουλειά και είχε πολύ περισσότερο ελεύθερο χρόνο από εμένα γκρίνιαζε συνέχεια. Άρχισε να τσαντίζεται όταν ήθελα να βγω με τις φίλες μου, δεν ήθελε πια να βγαίνουμε με παρέα αλλά μόνοι οι δυό μας και άρχισε να ζηλεύει πάρα πολύ. Είχε αρχίσει να αλλάζει να γίνεται πιο κοινωνικός και εγώ είχα αρχίσει να κλείνομαι στον εαυτό μου.. Κάθε φορά που μαλώναμε μου έλεγε ότι δεν πρέπει σε μία σχέση να υπάρχουν καθόλου τσακωμοί και γι' αυτό είχα σταματήσει να του μιλάω όταν με πείραζε κάτι γιατί φοβόμουν μήπως μαλώσουμε πάλι.. Αλλά μετά μαλώναμε και γιατί δεν του μιλούσα... Παρόλα αυτά συνέχιζα να είμαι τρελά ερωτευμένη και για να μην μαλώνουμε είχα χαθεί από τις φίλες μου (τις οποίες υπερευχαριστώ που είναι ακόμα δίπλα μου και με αγαπάνε). Αλλά αυτό δεν σταμάτησε τους τσακωμούς και τις γκρίνιες......

Μετά από 10 μήνες σχέσης, και έχοντας πλέον πολλούς τσακωμούς στο ενεργητικό μας, αποφάσισε να δώσει τέλος στη σχέση μας.. Νόμιζα ότι δεν μπορεί να γίνει αυτό. Πίστευα ότι θα τα ξαναβρούμε.. Επειδή δεν έκανε εκείνος κίνηση αποφάσισα να παλέψω για την αγάπη μου.. Βέβαια έκανα και λάθη μέσα σε όλες μου τις προσπάθειες. Προσπάθησα να τον κάνω να ζηλέψει αλλά είχε αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που περίμενα.. Τον κυνήγησα και έτσι με θεώρησε δεδομένη... Προσπάθησα να του θυμίσω πόσο όμορφα περνούσαμε και πόση αγάπη είχαμε αλλά τον άφησα ασυγκίνητο...

Η καρδιά μου είχε γίνει χίλια κομμάτια... Ο πόνος και η μοναξιά που ένοιωθα ήταν ανυπόφορα... Προσπάθησα να τον ξεχάσω αλλά ήταν αδύνατο.. 

Μετά από τρεις μήνες χώρια αρχίσαμε πάλι να βγαίνουμε και είχα αρχίσει να ελπίζω.. Βγαίναμε, πηγαίναμε εκδρομές, κάναμε έρωτα... Αν και είχε αλλάξει ως άνθρωπος ένοιθα την αγάπη του.. Αλλά δεν ήθελε να έχουμε σχέση.. δεν ήθελε να βάλουμε την ταμπέλα "σχέση" για να μην ξαναπληγωθώ.. Παρόλο που δεν είχαμε σχέση (για εκείνον) δεν ήθελε να βγαίνω με άλλους (όχι ότι εγώ ήθελα).. Ενδιάμεσα χανόταν πού και πού και ενώ έλεγα τέλος, συνέχιζα να ελπίζω και να περιμένω... Αλλά ήταν ακατανότητη η συμπεριφορά του.. Αφού ένοιωθα την αγάπη του γιατί δεν ήθελε να είμαστε μαζί;

Αλλά πάντα φτάνει η σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι... Μετά από 6 μήνες κυνηγητού ένοιωσα πιο απογοητευμένη από ποτέ, ένοιωσα προδομένη, ένοιωσα ότι ίσως δεν με αγάπησε ποτέ αλλά η δική μου η αγάπη ήταν τόσο μεγάλη που αρκούσε και για τους δύο... Όμως δεν άντεχα άλλο αυτή τη συμπεριφορά και την υποτίμηση του τελευταίου καιρού. Και του έστειλα ότι ή θα αποφάσιζε να είναι μέρος της ζωής μου ή θα εξαφανιζόταν για να με βοηθήσει να τον ξεχάσω.. Και εξαφανίστηκε..

Νομίζω ότι είναι καλύτερα έτσι.. Δεν χρειάζομαι έναν άντρα - κομήτη στη ζωή μου.. Να περνάει κάθε τόσο και να μου αναστατώνει τη ζωή.. 'Εχω τις φίλες μου να με στηρίζουν και ελπίζω ότι κάποια στιγμή θα έρθει κάποιος που θα μου φέρεται όπως μου αξίζει.... Και παρόλα όσα με έκανε να περάσω και να πονέσω εύχομαι να μην νοιώσει τον ίδιο πόνο...

Α.