Ο "Κολλητός"

Σεπτέμβρης 1999: Πρώτη μέρα, της πρώτης χρονιάς στο γυμνάσιο. Παιδιά που τρέχουν πάνω κάτω στο προαύλιο, παιδιά που συζητούν σε παρέες εδώ και εκεί. Το κουδούνι χτυπάει και μπαίνουμε όλοι στη σειρά για τον αγιασμό. Και τότε τους είδα: ένα αγόρι και ένα κορίτσι, που τα κεφάλια τους εξείχαν από τα υπόλοιπα παιδιά. Και οι 2 ξανθοί, με σκούρα μπλε μάτια στο χρώμα του καθαρού νυχτερινού ουρανού. 2 παιδιά που σίγουρα δεν περνούσαν απαρατήρητα..

Η σχολική χρονιά ξεκίνησε για τα καλά. Στη χορωδία, έπιασα φιλίες με το ψηλό ξανθό κορίτσι, την Τ. Εκείνη με γνώρισε αμέσως στον αδερφό της τον Σ. Από την πρώτη στιγμή που τον είδα, τον ερωτεύτηκα. Όπως μόνο ένα κοριτσάκι 12 χρόνων μπορεί να ερωτευτεί. Ήταν όμορφος σαν άγγελος, με τα ξανθά του μαλλιά και τα μπλε του μάτια. Λίγο απόμακρος και σοβαρός, κάτι που τον έκανε ακόμα πιο μοναδικό στα μάτια μου, εφόσον τον έκανε να ξεχωρίζει ανάμεσα στους συμμαθητές του. Ο πρώτος μου έρωτας...... Με τον καιρό, εγώ και η Τ. γίναμε αχώριστες. Όπου και αν πηγαίναμε, ο Σ. ερχόταν πάντα μαζί μας. Αγαπούσε τόσο πολύ τη δίδυμη αδερφή του, που δεν ήθελε να την αφήνει μόνη ούτε στιγμή. Όποτε ήταν κοντά μου, ένιωθα την καρδιά μου να ξεχειλίζει από ευτυχία. Ήθελα να είμαι συνεχώς κοντά του, να τον βλέπω, να του μιλάω.. Όσο περνούσαν τα χρόνια, άρχισε να αγαπάει και έμενα σαν τη μικρή του αδερφή. Εγώ όμως επιθυμούσα μια άλλη αγάπη από αυτόν, εφόσον κάθε στιγμή που περνούσε, ένιωθα πως τον αγαπούσα όλο και περισσότερο. Ήμουν όμως ικανοποιημένη έστω και από αυτή τη φιλική αγάπη, γιατί στα χρόνια της αθωότητας, ακόμα και μια φιλική αγκαλιά από το αγόρι που αγαπάμε μας κάνει να ξεχειλίζουμε από ευτυχία..

Ο καιρός περνούσε και πήγαμε στο λύκειο. Ο Σ., η Τ. και εγώ ήμασταν σαν οικογένεια. Δεν του είχα πει ακόμα πως ένιωθα για εκείνον. Φοβόμουν τόσο πολύ μήπως χαλάσει η φιλία μας και τον χάσω από τη ζωή μου.. Και στη σκέψη πως μπορεί να του άρεσε κάποια άλλη, έτρεμα σαν το φύλλο. Η στιγμή αυτή δεν άργησε να έρθει. Στην παρέα μας προστέθηκε και η Κ., η κοπέλα του Σ. Μόλις τους είδα αγκαλιασμένους ένιωσα τον κόσμο μου να γκρεμίζεται. Τον ήθελα ακόμα πιο πολύ, τον ήθελα όσο τίποτα άλλο. Φαινόταν τόσο χαρούμενος, χαιρόμουν που τον έβλεπα ευτυχισμένο, αλλά αυτή η χαρά πάλευε συνεχώς με το συναίσθημα της απώλειας. Γιατί τον είχα χάσει. Κάποια άλλη τον είχε πάρει από εμένα. Ήξερα όμως ότι ο Σ. δεν έπρεπε να καταλάβει τίποτα. Και από τότε ξεκίνησα να υποκρίνομαι... Να υποκρίνομαι πως όλα ήταν μια χαρά όταν το ζευγάρι φιλιόταν μπροστά μου. Να υποκρίνομαι την άνετη όταν η Κ. μου μιλούσε για το πόσο πολύ τον αγαπούσε. Να υποκρίνομαι συνέχεια ότι είμαι καλά και δεν με πονάει όλη αυτή η κατάσταση. Μια συνεχή υποκρισία..

Τα παιδιά τελείωσαν το σχολείο (εγώ είμαι ένα χρόνο μικρότερη), ο Σ. πέρασε στην Κρήτη και η Τ. έφυγε για να σπουδάσει στο εξωτερικό. Παρόλο που δεν ήταν στην Αθήνα, συνέχισε να έχει σχέση με την Κ. Εφόσον δεν τους έβλεπα συχνά μαζί, ο πόνος άρχισε να απαλύνεται. Και έτσι γνώρισα τον Φ. Τον ερωτεύτηκα τρελά και ξέχασα για λίγο τον άλλον. Όταν όμως ανέβηκε στην Αθήνα και γνώρισε τον Φ., κατάλαβα πως κάτι δεν πήγαινε καλά. Δεν ήθελε να ξαναβγεί μαζί μας γιατί δεν τον είχε πάρει με καλό μάτι. Έτσι είπε τουλάχιστον. Στεναχωρήθηκα πολύ τότε. Αλλά ούτε μια στιγμή δεν μου πέρασε από το νου πως ο Σ. είχε αρχίσει να αισθάνεται για μένα μια αγάπη που έβλεπε πως δεν ήταν και τόσο φιλική.

Από τότε δεν συμπάθησε ποτέ καμία μου σχέση. Σε όλους έβρισκε ελαττώματα, κανείς δεν ήταν άξιος για να σταθεί στο πλάι μου. Τον έβλεπα να αλλάζει, να μεγαλώνει, να ωριμάζει.. Με έβλεπε να γίνομαι         γυναίκα.. Τον αγαπούσα περισσότερο από ποτέ..... Έπρεπε κάτι να κάνω. Είχα χωρίσει ξανά, η καρδιά μου ήταν τσακισμένη. Είχε χωρίσει και αυτός μετά από πολλά χρόνια σχέσης με την Κ. και ήταν χάλια.  Αυτή ήταν η ευκαιρία μου... Βρεθήκαμε σπίτι του. Εγώ να κλαίω για την τσακισμένη μου καρδιά, αυτός να με χαϊδεύει για να με παρηγορήσει.. Το φιλί του στο λαιμό μου και μετά στα χείλη μου ένιωσα πως μου έκαιγε το δέρμα. Εκείνο το βράδυ κάναμε παθιασμένο έρωτα. Τα συναισθήματα που ήταν καλά σφραγισμένα τόσα χρόνια και από τους 2 βγήκαν στην επιφάνεια. Είχαμε χημεία, ήμασταν ένα.. Αλλά δυστυχώς, ήμασταν και φίλοι.. Και την επόμενη μέρα κάναμε και οι 2 σαν να μην συνέβει τίποτα μεταξύ μας.

Από τότε είμαστε ακόμα πιο δεμένοι. Αγαπάμε ο ένας τον άλλο με μια αγάπη δυνατή, κάτι περισσότερο από φιλική αλλά μάλλον και κάτι λιγότερο από ερωτική. Μπορεί να περνούν συνεχώς από τη ζωή μας άλλοι άνθρωποι, να είμαστε και οι 2 σε σχέση, όμως μερικές φορές η καρδιά δεν μπορεί να ελέγξει το σώμα.. Και τότε πάλι γινόμαστε ένα, κάθε φορά και με περισσότερο πάθος. Το ξέρουμε και οι 2 πως δεν είναι σωστό. Αλλά όταν συναντιόμαστε μόνοι μας το μυαλό δεν υπακούει.. Με θέλει, τον θέλω και φαίνεται στην έκρηξη που γίνεται μόλις ενώνονται τα κορμιά μας. Με όποιον και αν είμαι, πιάνω τον εαυτό μου να αγαπάει τον Σ. περισσότερο από τον φίλο μου. Και κάθε φορά αισθάνομαι ενοχές για μια αγάπη που ξεκίνησε τόσο αγνή και τώρα είμαι αναγκασμένη να κρύβω από όλους μήπως την θεωρήσουν ρυπαρή και πρόστυχη. Γιατί κανείς δεν πρόκειται να καταλάβει τον έρωτα που υπάρχει ανάμεσα σε δύο φίλους.

Αυτή τη στιγμή ο Σ. μου έχει δηλώσει πως με αγαπάει σαν τρελός, δεν μπορεί να ζήσει χωρίς εμένα και πως χωρίζει για να είναι μαζί μου για πάντα. Και αντί να χαίρομαι που τα συναισθήματα μου δεν είναι μονόπλευρα, φοβάμαι. Μήπως όλα είναι ένα παιχνίδι και χάσω. Δεν θα αντέξω να με πληγώσει αυτός ο άνθρωπος, είναι πάνω από τις δυνάμεις μου. Δεν θα μπορέσω να αγαπήσω ξανά κάποιον άλλο όπως αγάπησα αυτόν και το ξέρω. Δεν ξέρω τι να κάνω. Είναι ένα μεγάλο ρίσκο, που ίσως τελικά αξίζει να πάρω....

Υ.Γ.: Η ιστορία με τον Σ. κρατάει 11 χρόνια. Και ακόμη καλά καλά δεν έχει ξεκινήσει τίποτα. Είναι σίγουρα μια ιστορία που θα έχει και συνέχεια........... Και ελπίζω και happy end...

V.

Ο "Δυνάστης"

Ήμουν μόνο 16 και αυτός 18. Γνωριστήκαμε μέσω της αδερφής μου και του αγοριού της. Γίναμε φίλοι, ή έστω έτσι νόμιζα στην αρχή. Κάναμε πολλή παρέα οι τέσσερις μας στις αρχές εκείνου του καλοκαιριού.. Και όπως είναι φυσικό τον ερωτεύθηκα, ήθελα να είμαι μαζί του συνέχεια. Ήθελα να τον έχω δίπλα μου, να τον βλέπω να μιλάει, να γελάει. Μετά από πολλές μέρες, ετσι ξαφνικά του έπιασα το χέρι όταν είχαμε βγει σε ένα κλαμπ της περιοχής. Γύρισε και με κοίταξε με μια ευχάριστη απορία! Ναι, τα είχαμε φτιάξει. Μου είπε ότι θα άφηνε την κοπέλα του, που βασικά εγώ ποτέ δεν την είδα μαζί του. Πέρασα το ομορφότερο καλοκαίρι της ζωής μου. Μόνο που υπήρχε κάποιο πρόβλημα. Θα έφευγε φαντάρος πριν τελειώσει το καλοκαίρι. Δεν το σκεφτόμουν και πολύ. Βέβαια δεν ήξερα πως είναι να είσαι με κάποιον, ή να ζεις μακριά του. Βλέπεις ήταν ο πρώτος μου έρωτας.

Έφυγε. Δεν θα μιλούσαμε στην αρχη για περίπου μια βδομάδα, δεν ήξερε τι θα δει εκεί, στις ειδικές δυνάμεις. Και μου είχε λείψει. Μετά από λιγο καιρό λοιπόν πήρε την πρώτη του άδεια. Έρχεται να με δει, και έχω πεθάνει από την αγωνία! Βιαζόμουν πολύ να τον δω. Ήθελα να τον αγκαλιάσω, και βλέπω το αυτοκίνητο του να πλησιάζει. Μπαίνω μέσα, βλέπω έναν κούκλο με ένα σχεδόν ξυρισμένο κεφάλι. Έπαθα πλάκα. Ήταν τόσο διαφορετικός ή ο χρόνος μακριά του με έκανε να τον ερωτευθώ πιο πολύ; Ένιωσα ότι είμαι ένα τίποτα μπροστά στην αγάπη μου για εκείνον. Κάθε μέρα που έπρεπε να φύγει γιατί τελείωνε η άδεια του, αγκαλιαζόμασταν σφιχτά και γεμίζαμε δάκρυα τα πρόσωπά μας. Σε μια άδεια του ήταν Οκτώβρης, Σάββατο, βράδυ, όταν έγινα δικιά του, για πρώτη φορά. Στο αυτοκίνητο του. Έβρεχε και γράψαμε στο τζάμι 10/10/03. Γαλήνη, ομορφιά και ηρεμία ήταν μέσα μου. Τον λάτρευα με όλο μου το είναι. 

Άλλαξαν, όλα άλλαζαν. Μέρα με τη μέρα, το κενό μεγάλωνε. Η απουσία του, η απουσία μου , η απόσταση, ο στρατός. Με ζήλευε, πολύ. Σε τεράστιο βαθμό. Ήταν απόλυτος, ήμουν κτήμα του και έπρεπε να τον ακούω, και έτσι έκανα. Δεν έβγαινα, δεν κυκλοφορούσα έξω για να μην με κοιτάζουν άλλοι. Ήταν  δύσκολα, το καταλάβαινα. Δεν μπορούσε μακριά μου και έκανε και έλεγε πραγματα που δεν έπρεπε. Προσπαθούσα να του δώσω δύναμη και κουράγιο. Αλλά σε εμένα ποιος θα το έκανε; Πέρασα όλο το χειμώνα με πόνο στην καρδιά μου, γιατί έπρεπε να πιέσω τον εαυτό μου να τα καταφέρει με τη σχέση μου , με το σχολείο, με τους γονείς μου που έβλεπεν μέρα με τη μέρα να λιώνω από τα καμώματα του. Έπρεπε να αντέξω για την αγάπη μου όμως. Έκανα ότι ήθελε εκείνος. Μέχρι που δεν άντεξαμε. Όλοι μας. Επικρατούσε πανικός στο σπίτι, έχανα όλα τα μαθήματα, τα φροντηστήρια. Οι φίλες μου με παρηγορούσαν κάθε μέρα, στο σχολείο στα σκαλιά, στις γωνιές πάνω από τα καλοριφέρ. Κλάμα. Μόνο κλάμα έχω να θυμάμαι. Δεν μου επιτρεπόταν να βγω από το σπίτι. Δεν με άφηναν οι γονείς μου. Έφευγα κρυφά για να τον δω. Και  όταν γυρνούσα…… Ήθελα να πεθάνω…. Τον άφησα. Κατάλαβα ότι έπρεπε να σκεφτώ τους γονείς και το μέλλον. Πέταξα την αγάπη μου τσακισμένη στα σκουπίδια. 

Δυσκολεύτηκε να το δεχτεί. Με κυνήγησε για να τα ξαναβρούμε. Όχι, δεν μπορούσα να γυρίσω. Ήθελα να αναπνεύσω, να δω πως είναι ο κόσμος γύρω μου. Πέρασαν λίγοι μήνες  ώσπου απολύθηκε και ήταν ξανά στο χωριό. Τον ήθελα ακόμα, αλλα δεν έπρεπε. Μια μέρα αφού είχα βρει κάποιον για να ξεχαστώ, μας ακολούθησε. Ήρθε και ζήτησε το λόγο. Το φαντάζεσαι; Τελικά έστειλα τον άλλον στην άκρη για να μιλησω μαζί του. Με ρωτούσε γιατι το έκανα αυτό; Έβαλα τα κλάματα, τον πήρα αγκαλιά και φιληθήκαμε. Ο άλλος έφυγε. Δεν τον ξαναείδα. Ήμουν πάλι μαζί του. Αυτή τη φορά στα κρυφά. Χωρίς να το ξέρουν οι γονείς μου, η αδερφή μου. Βγαίναμε για 7 μήνες. Με έπαιρνε με το αυτοκίνητο έκανα κοπάνα από το φροντηστήριο και έλεγα ψέματα στους γονείς για ακόμα μια φορά. Εν τω μεταξύ, τσακωνόμασταν χωρίς λόγο, πολύ συχνά. Άρχισε να ζηλεύει πάλι. Σχεδόν σηκωνε το χέρι του. Είχα ξενερώσει. Δεν είμασταν καλά. Και αποφάσισα να τον ξανα αφήσω. Πάλι ένιωθα ότι πνιγόμουν. Ήθελα να κάνω ότι γουσταρα εγω. Και κανένας άλλος. Ήθελα να είμαι ο εαυτός μου χωρίς τίμημα. Ήθελα να βρω 10 γκόμενους για να του παω κόντρα. Και μολις βρηκα έναν χωρις να προλαβω να κάνω κατι μαζί του, ήρθε πάλι να ζητήσει το λόγο. Αλλα εκείνη τη φορά δεν θα άλλαζε κάτι. Το παιδί που ήμασταν μαζί, του μίλησε ήρεμα και ουσιατικά του την είπε. Κι έφυγε, μετανιωμένος. Έσπασε. Το ένιωσα. Κατάλαβε ότι έπαψα να είμαι το κτήμα του. 

Πέρασαν πολλοί μήνες για να μιλήσουμε. Εγώ τελείωσα το σχολείο, την Τρίτη λυκείου, έδωσα πανελλήνιες, και είχε μπει στη ζωή μου ένα πολύ καλο παιδί. Περνούσαμε καλα, αλλά ως εκεί. Και έτσι ήταν κάθε είδους σχέση στην οποία ήμουν. Πάντα περνούσα καλά αλλά ως εκεί. Αγαπούσα πάντα εκείνον. Όταν ήμουν μόνη μου στο σπίτι στην Αθήνα, σαν φοιτήτρια πλέον, έκλαιγα κάθε νυχτα παρέα με τη συντροφιά του στο μυαλό μου. Δεν έπαψα να τον σκέφτομαι ποτέ. Γι’αυτό όποτε γυρνούσα στο χωριό βρισκόμασταν και κάναμε έρωτα. Μια φορά στο 2ο έτος προσπάθησα να γυρίσω κοντα του αλλά πάλι δείλιασα στην πορεία. Έγινε κάτι που μου πήρε 10 χρόνια από τη ζωή μου. Με βρήκε στο δρόμο και με έβαλε σηκωτή μεσα στο αμάξι του. Άρχισε να οδηγεί χωρις να μου μιλάει και δεν καταλάβαινα το λόγο. Είχε εκνευριστει γιατι συνέχεια γύριζα κοντά του και μετά τον παρατούσα. Ίσως να είχε και δίκιο. Αλλά αυτό ήταν αρρωστημένο. Με έβριζε, με έλεγε πουτάνα και  τα σχετικά. Με έπιασε απ’το μαλλί και με τράβηξε έξω από το αυτοκίνητο φωνάζοντας μου ότι εκείνη η νύχτα θα ήταν η τελευταία μου. Είχα πεθάνει από το φόβο μου. Προσευχόμουν να με αφήσει να φύγω, μιας και είχε πάρει το κινητό μου και το είχε κλειστο. Φαινόταν να το εννοούσε. Ίσως εκείνη τη νύχτα να γινόταν μια τραγωδία αν δεν κατάφερνα να τον συνεφέρω. Δεν ξέρω πως, μαλλον οι προσευχές μου με βοήθησαν. Του μίλησα ήρεμα και του εξήγησα. Κατάφερα να τον κάνω να με πάει σπίτι μου. Και ότι την επόμενη μέρα θα ήταν όλα καλα. Είχα πεθάνει εσωτερικά ξανά από εκείνον. Δεν ήθελα να τον ξαναδώ. Έφυγα και αποφάσισα να τον ξεχάσω για πάντα.

Πέρασε λίγος καιρός αλλά εγώ η ηλίθια δεν κατάφερα να τον ξεχάσω, συνέχισα να τον σκέφτομαι. Μετά από λίγους μήνες ξανακύλισα.  Τα σαββατοκύριακα βρισκόμασταν μόνο για να το κάνουμε. Σταματήσαμε να αναφέρουμε τα συναισθήματά μας όταν βρισκόμασταν γιατί ήταν δύσκολο και για τους δυό. Σταματήσαμε να  βλεπόμαστε όταν πια έκανα μια σοβαρή σχέση στην οποία και βρίσκομαι αυτό τον καιρό. Έχουν περάσει εφτά χρόνια από την γνωριμία μας & τον σκέφτομαι μερικές στιγμές. Ελπίζω η τωρινή μου σχέση μου να με βοηθήσει να ξεχάσω εντελώς έναν έρωτα που φέρνει μονο πόνο και όχι ευτυχία.

S. 

Ο "Καζανόβας"

Όλα ξεκίνησαν όταν σήκωσα το κινητό της φίλης μου της Γ. στις καλοκαιρινές διακοπές. Ερωτεύθηκα τη φωνή του από την πρώτη στιγμή που την άκουσα. Και από ότι φάνηκε και αυτός το ίδιο.. Από τότε συνέχεια ρωτούσε τη φίλη μου πότε θα γνωρίσει την κοπέλα που του μίλησε εκείνο το βράδυ στο τηλέφωνο. Έτσι μετά το τελευταίο μάθημα της εξεταστικής του Σεπτεμβρίου και πριν φύγει και αυτός για την πόλη που σπούδαζε, ζήτησε από τη Γ. να βγούμε όλοι μαζί! Μόλις τον είδα συνειδητοποίησα οτι το παρουσιαστικό του ήταν το ίδιο σέξυ με τη φωνή του, ψηλός, μελαχρινός, με υπέροχα μελί μάτια και πανέμορφο σώμα. Παρόλο που δεν ήταν στα καλύτερά του, γιατί εκείνη τη μέρα η φίλη μας χώρισε με το αγόρι της, εκείνος έφυγε χωρίς να ζητήσει το τηλέφωνό μου. Το ίδιο βράδυ με πήρε η Γ. να με ρωτήσει αν ήθελα να του δώσει το τηλέφωνο μου. Και φυσικά ήθελα! Την επόμενη μέρα εκείνος έφυγε και από τότε μιλάγαμε πού και πού στο τηλέφωνο, ώσπου μια μέρα μου ανακοίνωσε ότι έρχεται στην Αθήνα και θέλει να πάμε για καφέ. Εκείνη τη μέρα μόνο καφέ δεν ήπιαμε... Μόλις έκλεισε η πόρτα του σπιτιού του βρεθήκαμε στον καναπέ............. 'Οταν επέστρεψε στην πόλη που σπούδαζε σταματήσαμε να μιλάμε και νόμιζα πως με ξέχασε. Έτσι αποφάσισα να συνεχίσω τη ζωή μου με τον Ν. 'Οταν το έμαθε με πήρε τηλέφωνο και μου είπε πως δεν θέλει να σταθεί εμπόδιο στην ευτυχία μου και πως αν το θέλω θα εξαφανιστεί από τη ζωή μου. 'Οπως ήταν αναμενόμενο η σχέση μου με τον Ν. τελείωσε μέσα σε μία εβδομάδα και φρόντισα να του το πω αμέσως. Το ίδιο βράδυ συναντήθηκα με την παρέα μου για καφέ. Ήταν και αυτός εκεί.. Μπορεί να είμασταν 15 άτομα, αλλά εκείνος είχε μάτια μόνο για μένα και έγω γι' αυτόν. 'Οταν γύρισα σπίτι του έστειλα μήνυμα:

- "Είδες, πάλι ήρθες, έφυγες και εγώ είμαι πάλι μόνη μου.."

- "Και εγώ μόνος μου είμαι.."

- "Εγώ μόνη.. Εσύ μόνος.."

- "Ε δεν είμαστε και τόσο μόνοι εφόσον είμαστε μαζί..."

Αυτό ήταν! Από τότε ήμασταν αχώριστοι. Όποτε μπορούσε ερχόταν στην Αθήνα και όποτε μπορούσα πήγαινα εγώ να τον βρω. 'Ημασταν μαζί και πολύ ερωτευμένοι. Νόμιζα πως ζούσα μέσα σε ένα παραμύθι. Είχα βρει τον ιππότη μου... Αλλά στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν παραμύθια......

Είχε μάθει να παίζει με τις γυναίκες. Κάθε βράδυ να βγαίνει με άλλη και όχι μόνο.. Ήταν μόνο 19 χρονών και είχε ήδη πάει με 65 γυναίκες. Μαζί μου προσπάθησε να κάνει την πρώτη κανονική του σχέση. Και παρόλο που με αγαπούσε πολύ καταλάβαινα πως μια σχέση από απόσταση μαζί του δεν θα κρατούσε για πολύ καιρό.. 'Ετσι οταν οι καταστάσεις μας εμπόδιζαν να βλεπόμαστε συχνά, εκείνος άρχισε να αλλάζει. Σταμάτησε να με παίρνει τηλέφωνα μες τη νύχτα και να μου λέει πόσο πολύ με αγαπάει, σταμάτησε να κοιτάει τις φωτογραφίες μας, σταμάτησε να ζει μαζί μου...

Όταν εξαφανίστηκε τελείως, τον έπαιρνα συνεχώς τηλεφωνο αλλά εκείνος δεν απαντούσε. Επέμενα, ώσπου μια μέρα τον βρήκα. 'Ηταν πολύ ψυχρός, δεν ήταν εκείνος που είχα αγαπήσει. Το κλείσαμε λέγοντας του ότι δεν θα τον ξαναενοχλήσω ποτέ. Και εκείνος δεν ξαναεποικοινώνησε μαζί μου. Αργότερα έμαθα το λόγο. Ο "λόγος" ήταν ξανθός, με πράσινα μάτια, στα 17. 'Ενιωσα την καρδιά μου να μην χτυπάει πια και πως ποτέ δεν θα μπορούσα να ξαναερωτευτώ.

Τον άφησα πίσω μου όπως αφήνεις ένα κακό όνειρο που σε ξυπνά τρομοκρατημένη τα βράδια. Πρόχωρησα μπροστά, γνώρισα τον Μ. αλλά στο πρόσωπό του έβλεπα συνέχεια εκείνον. Ώσπου ήρθαν τα γενέθλια της Γ. Πήγα με τον Μ. και τότε τον είδα. Ήταν εκεί με την κοπέλα του. Εκείνη μόλις κατάλαβε ποια ήμουν, άρχισε να τρίβεται πάνω του και να του κολλάει σαν στρείδι. Η καρδιά μου, που νόμιζα πως είχε γιατρευτεί, άρχισε να αιμορραγεί ξανά. Σηκώθηκα και πήγα στην κουζίνα να κλάψω χωρίς να με δει κανείς. Εκείνος όμως με ακολούθησε, με αγκάλιασε από τους ώμους και μου εξηγούσε πως όταν αγαπάς κάτι τόσο πολύ δεν θέλεις με καμία δύναμη να το πληγώσεις. Γι' αυτό και μου έκρυψε τη νέα του σχέση. Φτηνές δικαιολογίες... Αλλά μόλις μου είπε πως με αγαπάει ακόμα σαν τρελός, τον τίναξα απο πάνω μου αηδιασμένη και του είπα να πάρει το "τσουλί" του και να φύγει. Με τράβηξε με δύναμη πάνω του, με φίλησε και ύστερα έφυγε. Βλέποντάς τον να φεύγει πλάνταξα στο κλάμα για τελευταία φορά για εκείνον.

Από τότε δεν επιδίωξα να ξαναμάθω γι' αυτόν. Όταν λοιπόν έμαθα ότι έκανε έρωτα με τη Γ., τους μίσησα και τους 2 τόσο πολύ.. Δεν πίστευα πως μπορούσα να μισήσω κάποιον τόσο. Πάτησα μέσα μου το πολυπόθητο delete και συνέχισα να ζω.

Έχουν περάσει 4 χρόνια από τότε. Τώρα έχω σχέση με ένα πολύ καλό παιδί, τον Κ., που πραγματικά με λατρεύει και εγώ τον αγαπώ πολύ. Αλλά ποτέ μου δεν ξέχασα εκείνον.. Το καλοκαίρι που ήμουν διακοπές με τον Κ. σε ένα νησί των Κυκλάδων τον συνάντησα. Ήταν με μια άλλη κοπέλα. Όταν με είδε τινάχτηκε πάνω σαν να είδε φάντασμα. Και είδε. Το φάντασμα της χαμένης μας αγάπης. Τον κοίταξα.. Ήταν πιο όμορφος από ποτέ.. Γύρισα την πλάτη μου σε εκείνον και μαζί και στο παρελθόν. Τώρα είμαι αλλού..........

Πάντα θα τον αγαπάω και θα τον νοιάζομαι. Και θα εύχομαι να είναι καλά, όπου και με όποια και αν είναι. Ξέρω πως δεν με έχει ξεχάσει, και ούτε πρόκειται.. Και θέλω να του πω κάτι τελευταίο: όπου και αν είσαι, ό,τι και αν κάνεις, να ξέρεις πως είσαι και είμαι το πεπρωμένο σου.. Και κάποια στιγμή θα ξανασυναντηθούμε............

V.