Ο "Ζηλιάρης"

Είχε ήδη ξεκινήσει το 2ο έτος της σχολής.. Όταν τον πρωτοείδα απόρησα πώς και δεν τον είχα προσέξει την προηγούμενη χρονιά.. Ψηλός, ξανθός, με ωραίο χαμόγελο και υπέροχα πράσινα μάτια.. Μία μέρα, γυρνώντας σπίτι, τον συνάντησα στην περιοχή που μένω. Ήταν με μία κυρία και κοιτούσε μία βιτρίνα με παπούτσια. Σκέφτηκα φευγαλέα να του μιλήσω αλλά δεν το έκανα.. Μετά από λίγες μέρες τον είδα να κάθεται στο κυλικείο της σχολής και τα βλέμματά μας συναντήθηκαν.. Δεν γινόταν να μην του μιλήσω.. Παρόλο που δεν ήταν μόνος του αλλά με ένα φίλο του πήγα και του έπιασα κουβέντα για το ότι τον είχα δει τις προάλλες στην περιοχή μου και μου είπε ότι εκεί μένει. Δεν ήταν από την Αθήνα, το οποίο φαινόταν και από την προφορά του άλλωστε (το λιιι μου και το νιιι μου στολίιιιζουν τη φωνιιιιή μου), αλλά είχε νοικιάσει εκεί σπίτι γιατί ήταν κοντά στο μετρό. Αρχίσαμε να μιλάμε, για τη σχολή κυρίως, και τελικά ανταλλάξαμε τηλέφωνα για να πηγαίναμε για καφέ αφού μέναμε κοντά. Η συζήτηση πήγε και στις σχέσεις και μου είπε ότι είχε χωρίσει πρόσφατα.

Το ίδιο απόγευμα του έστειλα μήνυμα:

-Καλησπέρα! Τι κάνεις; Ελπίζω να μην ενοχλώ..

-Τώρα που έστειλες καλύτερα.. Όχι δεν ενοχλείς.

Συνεχίσαμε να ανταλλάσουμε μηνύματα και είπαμε να βρεθούμε την επόμενη μέρα στη σχολή. Τα λέγαμε, λοιπόν, στη σχολή σχεδόν καθημερινά και μετά από μερικές μέρες είπαμε να πάμε σινεμά. Είδαμε την ταινία "Το φιλί της Ζωής".. και ήταν και για μας έτσι, ένας έρωτας από το πουθενά..

Περνούσαμε όμορφα αλλά αρχίσαμε να μαλώνουμε από πολύ νωρίς. Ο ένας λόγος ήταν ότι είχα την εντύπωση ότι ήταν ακόμη κολλημένος με την πρώην του. Και για την ακρίβεια δεν ήταν μόνο εντύπωση. Μου μιλούσε αρκετές φορές γι' αυτήν, με είχε φωνάξει με το όνομά της και είχε στον υπολογιστή του φωτογραφίες της .... που ήταν γυμνή...!! Μαλώσαμε, τις έσβησε, και τελικά το προσπέρασα.. Ειδικά όταν άρχισε να δείχνει ότι με ερωτεύεται το έλεγα μόνο για να τον πειράξω..

Αλλά τελικά το πρόβλημα δεν ήταν η πρώην του.. Αλλά το μικρό πράσινο τερατάκι που λέγεται ΖΗΛΕΙΑ.. Και δυστυχώς, στην περίπτωσή του δεν ήταν καθόλου μικρό. Με ήθελε αποκλειστικά για εκείνον. Να μην ασχολούμαι ούτε με τα μαθήματα ούτε με τις φίλες μου ούτε με τα "συνδικαλιστικά" της σχολής που τότε ασχολιόμουν... Και ζήλευε και τη σκιά του. Αρσενικό κουνούπι να πετούσε, που λέει ο λόγος, με ρωτούσε αν το ξέρω, από πού και γιατί με κοιτάει..Δεν ήθελε καν να βάφομαι γιατί έλεγε θα με κοιτάνε όλοι!! Δεν ήθελε να βγαίνω με τις κολλητές μου για να μην μας την πέφτουν!!! Και προφανώς συνέχίζαμε να μαλώνουμε, να θυμώνουμε και να γκρινιάζουμε..

Μόνο όταν φεύγαμε από την Αθήνα και είμασταν μακριά από όλους και από όλα ήμασταν καλά. Για την ακρίβεια όταν φεύγαμε ήμασταν πιο καλά από καλά! Ήταν ρομαντικός, ευαίσθητος, ερωτικός, με πρόσεχε, με φρόντιζε..  Ένοιωθα ότι όλος του ο κόσμος ήμουν εγώ.. Όμως όταν γυρνούσαμε στην Αθήνα ο εφιάλτης ξαναάρχιζε. Μαλώναμε όταν δεν σήκωνα αμέσως το τηλέφωνο (ενώ ήξερε ότι είμαι σπίτι με τους δικούς μου και είχα δουλειές), μαλώναμε όταν δεν του έστελνα κάθε μισή ώρα μήνυμα.. μαλώναμε.. μαλώναμε... μαλώναμε.. Ήταν τόσο πιεστικός που δεν με άφηνε καν να του δείξω το ενδιαφέρον και την αγάπη μου.

Τους τελευταίους μήνες η σχέση μας ένοιωθα να με πνίγει και η ζωή μου να πηγαίνει πίσω.. Είχα χαθεί από όλους, φίλες, παρέες, σχολή... Πήγαινα το πρωί σπίτι του, κάναμε sex και μετά εγώ κοιμόμουν και εκείνος έπαιζε στον υπολογιστή. Και μετά μαλώναμε.. Ξανά και ξανά.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά στα γενέθλιά μου είχα βγάλει την παρέα μου σε ενα μαγαζί να το γιορτάσουμε. Επειδή λοιπόν δεν ασχολιόμουν όλη την ώρα μαζί του και επειδή χόρευα και με τα άλλα παιδιά σηκώθηκε και έφυγε.. Άρχισα να κλαίω στο ίδιο μου το πάρτυ.. Τότε κατάλαβα ότι δεν πήγαινε άλλο και ότι είχε έρθει η ώρα να χωρίσουμε.. Εκείνο το βράδυ χωρίσαμε αλλά μετά από λίγες μέρες τα ξαναβρήκαμε γιατι μου είπε ότι έπρεπε να δώσουμε άλλη μία ευκαιρία στη σχέση μας. Αν και σκεφτόμουν ότι ο άνθρωπος δεν αλλάζει, πόσο μάλλον από τη μία μέρα στην άλλη, αποφάσισα να μας δώσω άλλη μία ευκαιρία.

Είχα όμως δίκιο.. Τα πράγματα δεν βελτιώθηκαν και έτσι μετά από ένα μήνα έδωσα το οριστικό τέλος.. Για αρκετό καιρό με παρακαλούσε να τα ξαναβρούμε και αρκετές φορές σκέφτηκα να γυρίσω πίσω. Από την άλλη καταλάβαινα ότι είχα χάσει τον εαυτό μου, τους φίλους μου, τα μαθήματά μου.

Το ξέρω ότι με αγάπησε πολύ όπως και εγώ εκείνον. Αν δεν ήταν τόσο πιεστικός και ζηλιάρης ίσως να ήμασταν ακόμα μαζί. Μετά από καιρό που τον είδα με την καινούρια του σχέση δεν μπορώ να πω ότι δεν ζήλεψα και καθόλου.. Αλλά χάρηκα πολύ γι' αυτόν, που ήταν καλά με την καινούρια του φίλη, γιατί ήταν καλό παιδί αλλά όχι για μένα...

Α.