Ο "Δυνάστης"

Ήμουν μόνο 16 και αυτός 18. Γνωριστήκαμε μέσω της αδερφής μου και του αγοριού της. Γίναμε φίλοι, ή έστω έτσι νόμιζα στην αρχή. Κάναμε πολλή παρέα οι τέσσερις μας στις αρχές εκείνου του καλοκαιριού.. Και όπως είναι φυσικό τον ερωτεύθηκα, ήθελα να είμαι μαζί του συνέχεια. Ήθελα να τον έχω δίπλα μου, να τον βλέπω να μιλάει, να γελάει. Μετά από πολλές μέρες, ετσι ξαφνικά του έπιασα το χέρι όταν είχαμε βγει σε ένα κλαμπ της περιοχής. Γύρισε και με κοίταξε με μια ευχάριστη απορία! Ναι, τα είχαμε φτιάξει. Μου είπε ότι θα άφηνε την κοπέλα του, που βασικά εγώ ποτέ δεν την είδα μαζί του. Πέρασα το ομορφότερο καλοκαίρι της ζωής μου. Μόνο που υπήρχε κάποιο πρόβλημα. Θα έφευγε φαντάρος πριν τελειώσει το καλοκαίρι. Δεν το σκεφτόμουν και πολύ. Βέβαια δεν ήξερα πως είναι να είσαι με κάποιον, ή να ζεις μακριά του. Βλέπεις ήταν ο πρώτος μου έρωτας.

Έφυγε. Δεν θα μιλούσαμε στην αρχη για περίπου μια βδομάδα, δεν ήξερε τι θα δει εκεί, στις ειδικές δυνάμεις. Και μου είχε λείψει. Μετά από λιγο καιρό λοιπόν πήρε την πρώτη του άδεια. Έρχεται να με δει, και έχω πεθάνει από την αγωνία! Βιαζόμουν πολύ να τον δω. Ήθελα να τον αγκαλιάσω, και βλέπω το αυτοκίνητο του να πλησιάζει. Μπαίνω μέσα, βλέπω έναν κούκλο με ένα σχεδόν ξυρισμένο κεφάλι. Έπαθα πλάκα. Ήταν τόσο διαφορετικός ή ο χρόνος μακριά του με έκανε να τον ερωτευθώ πιο πολύ; Ένιωσα ότι είμαι ένα τίποτα μπροστά στην αγάπη μου για εκείνον. Κάθε μέρα που έπρεπε να φύγει γιατί τελείωνε η άδεια του, αγκαλιαζόμασταν σφιχτά και γεμίζαμε δάκρυα τα πρόσωπά μας. Σε μια άδεια του ήταν Οκτώβρης, Σάββατο, βράδυ, όταν έγινα δικιά του, για πρώτη φορά. Στο αυτοκίνητο του. Έβρεχε και γράψαμε στο τζάμι 10/10/03. Γαλήνη, ομορφιά και ηρεμία ήταν μέσα μου. Τον λάτρευα με όλο μου το είναι. 

Άλλαξαν, όλα άλλαζαν. Μέρα με τη μέρα, το κενό μεγάλωνε. Η απουσία του, η απουσία μου , η απόσταση, ο στρατός. Με ζήλευε, πολύ. Σε τεράστιο βαθμό. Ήταν απόλυτος, ήμουν κτήμα του και έπρεπε να τον ακούω, και έτσι έκανα. Δεν έβγαινα, δεν κυκλοφορούσα έξω για να μην με κοιτάζουν άλλοι. Ήταν  δύσκολα, το καταλάβαινα. Δεν μπορούσε μακριά μου και έκανε και έλεγε πραγματα που δεν έπρεπε. Προσπαθούσα να του δώσω δύναμη και κουράγιο. Αλλά σε εμένα ποιος θα το έκανε; Πέρασα όλο το χειμώνα με πόνο στην καρδιά μου, γιατί έπρεπε να πιέσω τον εαυτό μου να τα καταφέρει με τη σχέση μου , με το σχολείο, με τους γονείς μου που έβλεπεν μέρα με τη μέρα να λιώνω από τα καμώματα του. Έπρεπε να αντέξω για την αγάπη μου όμως. Έκανα ότι ήθελε εκείνος. Μέχρι που δεν άντεξαμε. Όλοι μας. Επικρατούσε πανικός στο σπίτι, έχανα όλα τα μαθήματα, τα φροντηστήρια. Οι φίλες μου με παρηγορούσαν κάθε μέρα, στο σχολείο στα σκαλιά, στις γωνιές πάνω από τα καλοριφέρ. Κλάμα. Μόνο κλάμα έχω να θυμάμαι. Δεν μου επιτρεπόταν να βγω από το σπίτι. Δεν με άφηναν οι γονείς μου. Έφευγα κρυφά για να τον δω. Και  όταν γυρνούσα…… Ήθελα να πεθάνω…. Τον άφησα. Κατάλαβα ότι έπρεπε να σκεφτώ τους γονείς και το μέλλον. Πέταξα την αγάπη μου τσακισμένη στα σκουπίδια. 

Δυσκολεύτηκε να το δεχτεί. Με κυνήγησε για να τα ξαναβρούμε. Όχι, δεν μπορούσα να γυρίσω. Ήθελα να αναπνεύσω, να δω πως είναι ο κόσμος γύρω μου. Πέρασαν λίγοι μήνες  ώσπου απολύθηκε και ήταν ξανά στο χωριό. Τον ήθελα ακόμα, αλλα δεν έπρεπε. Μια μέρα αφού είχα βρει κάποιον για να ξεχαστώ, μας ακολούθησε. Ήρθε και ζήτησε το λόγο. Το φαντάζεσαι; Τελικά έστειλα τον άλλον στην άκρη για να μιλησω μαζί του. Με ρωτούσε γιατι το έκανα αυτό; Έβαλα τα κλάματα, τον πήρα αγκαλιά και φιληθήκαμε. Ο άλλος έφυγε. Δεν τον ξαναείδα. Ήμουν πάλι μαζί του. Αυτή τη φορά στα κρυφά. Χωρίς να το ξέρουν οι γονείς μου, η αδερφή μου. Βγαίναμε για 7 μήνες. Με έπαιρνε με το αυτοκίνητο έκανα κοπάνα από το φροντηστήριο και έλεγα ψέματα στους γονείς για ακόμα μια φορά. Εν τω μεταξύ, τσακωνόμασταν χωρίς λόγο, πολύ συχνά. Άρχισε να ζηλεύει πάλι. Σχεδόν σηκωνε το χέρι του. Είχα ξενερώσει. Δεν είμασταν καλά. Και αποφάσισα να τον ξανα αφήσω. Πάλι ένιωθα ότι πνιγόμουν. Ήθελα να κάνω ότι γουσταρα εγω. Και κανένας άλλος. Ήθελα να είμαι ο εαυτός μου χωρίς τίμημα. Ήθελα να βρω 10 γκόμενους για να του παω κόντρα. Και μολις βρηκα έναν χωρις να προλαβω να κάνω κατι μαζί του, ήρθε πάλι να ζητήσει το λόγο. Αλλα εκείνη τη φορά δεν θα άλλαζε κάτι. Το παιδί που ήμασταν μαζί, του μίλησε ήρεμα και ουσιατικά του την είπε. Κι έφυγε, μετανιωμένος. Έσπασε. Το ένιωσα. Κατάλαβε ότι έπαψα να είμαι το κτήμα του. 

Πέρασαν πολλοί μήνες για να μιλήσουμε. Εγώ τελείωσα το σχολείο, την Τρίτη λυκείου, έδωσα πανελλήνιες, και είχε μπει στη ζωή μου ένα πολύ καλο παιδί. Περνούσαμε καλα, αλλά ως εκεί. Και έτσι ήταν κάθε είδους σχέση στην οποία ήμουν. Πάντα περνούσα καλά αλλά ως εκεί. Αγαπούσα πάντα εκείνον. Όταν ήμουν μόνη μου στο σπίτι στην Αθήνα, σαν φοιτήτρια πλέον, έκλαιγα κάθε νυχτα παρέα με τη συντροφιά του στο μυαλό μου. Δεν έπαψα να τον σκέφτομαι ποτέ. Γι’αυτό όποτε γυρνούσα στο χωριό βρισκόμασταν και κάναμε έρωτα. Μια φορά στο 2ο έτος προσπάθησα να γυρίσω κοντα του αλλά πάλι δείλιασα στην πορεία. Έγινε κάτι που μου πήρε 10 χρόνια από τη ζωή μου. Με βρήκε στο δρόμο και με έβαλε σηκωτή μεσα στο αμάξι του. Άρχισε να οδηγεί χωρις να μου μιλάει και δεν καταλάβαινα το λόγο. Είχε εκνευριστει γιατι συνέχεια γύριζα κοντά του και μετά τον παρατούσα. Ίσως να είχε και δίκιο. Αλλά αυτό ήταν αρρωστημένο. Με έβριζε, με έλεγε πουτάνα και  τα σχετικά. Με έπιασε απ’το μαλλί και με τράβηξε έξω από το αυτοκίνητο φωνάζοντας μου ότι εκείνη η νύχτα θα ήταν η τελευταία μου. Είχα πεθάνει από το φόβο μου. Προσευχόμουν να με αφήσει να φύγω, μιας και είχε πάρει το κινητό μου και το είχε κλειστο. Φαινόταν να το εννοούσε. Ίσως εκείνη τη νύχτα να γινόταν μια τραγωδία αν δεν κατάφερνα να τον συνεφέρω. Δεν ξέρω πως, μαλλον οι προσευχές μου με βοήθησαν. Του μίλησα ήρεμα και του εξήγησα. Κατάφερα να τον κάνω να με πάει σπίτι μου. Και ότι την επόμενη μέρα θα ήταν όλα καλα. Είχα πεθάνει εσωτερικά ξανά από εκείνον. Δεν ήθελα να τον ξαναδώ. Έφυγα και αποφάσισα να τον ξεχάσω για πάντα.

Πέρασε λίγος καιρός αλλά εγώ η ηλίθια δεν κατάφερα να τον ξεχάσω, συνέχισα να τον σκέφτομαι. Μετά από λίγους μήνες ξανακύλισα.  Τα σαββατοκύριακα βρισκόμασταν μόνο για να το κάνουμε. Σταματήσαμε να αναφέρουμε τα συναισθήματά μας όταν βρισκόμασταν γιατί ήταν δύσκολο και για τους δυό. Σταματήσαμε να  βλεπόμαστε όταν πια έκανα μια σοβαρή σχέση στην οποία και βρίσκομαι αυτό τον καιρό. Έχουν περάσει εφτά χρόνια από την γνωριμία μας & τον σκέφτομαι μερικές στιγμές. Ελπίζω η τωρινή μου σχέση μου να με βοηθήσει να ξεχάσω εντελώς έναν έρωτα που φέρνει μονο πόνο και όχι ευτυχία.

S.